لحظه ای برای زیستن ...

آیینه عبرت مقابل چشم کودکان

2011-12-30T12:35:00.001+03:30

یکی از روزهای تابستان بود، مدرسه ها تعطیل بود و پدرم گهگاه وقتی از خانه برای کارهای مختلف بیرون می رفت، منِ (آن موقع) هشت-نه ساله را هم روی دوچرخه 28 اش سوار می کرد و با خود می برد. در 90 درصد موارد مسیر حرکت ما از میدانی در نزدیکی خانه‌مان می گذشت. آن روز هم طبق معمول به آن میدان رسیدیم اما شلوغی بیش از حد میدان متعجب و کمی کنجکاومان کرده بود به پچ‌پچ‌های مردمی که در اطراف بودند توجهی نمی کردیم. چند متری که جلوتر رفتیم قلاب جرثقیل بالا کشیده شد و با وجود فاصله زیاد به وضوح بدن مردی را دیدیم که از طنابی آویزان بود و شبیه عروسکهای‌رقصان خیمه‌شب‌بازی تکان می‌خورد. 1، 2، 3 شاید تنها سه ثانیه بیشتر طول نکشید که پدر فرمان دوچرخه را به سمت مخالف چرخاند و ما خیلی سریع از آنجا دور شدیم. اما تاثیر همین سه ثانیه روی من آنقدر بود که تا چند شبی همین سه ثانیه پای ثابت کابوسهایم بود، خصوصا وقتی یکی برایم کاملا توضیح داد که این مراسم، مراسم کشتن یا مجازات یک محکوم به قتل بوده است.

فکر کنم اگر انتقاد کنیم و بگوییم که اعدام نکنید یا لااقل در ملا عام اعدام نکنید، خودش به خودی خود جرم باشد! و هزاران هزار فلسفه و جمله بیاورند و از مزایای اعدام به عنوان آیینه عبرت سخن بگویند (بگذریم از اینکه سالهاست اعدام می کنیم و مزیتی در این کار ندیده‌ایم یا بگذریم از حرف برخی جامعه‌شناسان که می گویند نمایش اعدام خودش موجب بازتولید خشونت است) اما حداقل بیایید ساز و کاری بچینید که کودکان خردسال و افراد زیر سن قانونی شاهد این ماجرای خشن، آن هم در صف اول حضور نباشند. مرتب به این فکر می کنم که کودکانی که از همین خردسالی اینقدر با مفهایم بی رحم دنیای بزرگترها یعنی خشونت، قتل، جرم و اعدام احساس نزدیکی می کنند آیا می توانند برای خود آینده ای آرام، سلامت و به دور از خشونت تصور کنند یا باید با فلسفه مشت در مقابل مشت یا بکُش وگرنه کشته می شوی و حق تو مرگ است به دنیا نگاه کنند؟

با تمام وجود از خانواده ها می خواهم حالا که قانونی برای محدود کردن سن افراد برای تماشای اعدام وجود ندارد لااقل خودتان دست بکار شوید و اجازه ندهید کودکان خردسالتان آنجا حضور یابند افکار و آینده‌شان را اینقدر مغشوش نکنید. اصلا خودتان هم نروید تماشا، اگر هم اتفاقی رسیدید فرمان دوچرخه، موتور یا اتومبیل خود را بچرخانید و دور شوید. اگر هم پیاده هستید که اصلا به سمت چنین جمعیت هایی نروید، جانِ من.

عکس: مهدی معتمد (ایلنا) 90/10/8

یک شعر طنز

2011-12-22T00:53:00.000+03:30

در این روزهای آکنده از تلخی و خبرهای بد، شب یلدا فرصتی بود برای اینکه کمی از این فضاها خارج شویم. چند روز پیش یک شعر طنز سرودم! که امیدوارم برای شما هم خنده آور باشد.

معشوق گوزو

دوست دارمت ولی می گوزی

سخت داغ و توپولی می گوزی

گاه ساده، نرم، نازک، دلنشین

گاه مثل هَپَلی می گوزی

مثل قند نشِکسته شیرین

یا به طعم فلفلی می گوزی

وقت برخاستن از بستر خواب

جای ذکرِ یا علی می گوزی

تا که پایت برسد بر خانه

تند و بی معطلی می گوزی

این هم از شعر صد افسوس که تو

همچنان، باز، ولی می گوزی

باید بگم این شعر فقط برای خندان شما نوشته شده و مخاطب خاص هم ندارد پس جدی نگیرید.

مقابله شرافتمندانه

2011-12-17T22:24:00.000+03:30

دوستانی دارم که زمانی در یکی از شهرستانها مشغول تحصیل بودند و خانه ای اجاره کرده بودند برای ماندن موقت در آنجا در دوران تحصیل، یکی از سرگرمی‌های دوران دانشجویی آنها (میدانید که سرگرمی‌های دانشجویی پر از شور و شوق و خنده و هیجان است) که هراز گاهی انجام می دادند یک جور بازی شبیه فوتبال با بطری خالی آب معدنی بود: یک پنجره کوچک در یکی از اتاقها قرار داشت و بچه‌ها هنگام بازی سعی می کردند بطری را طوری شوت کنند که از این پنجره رد شود. (ظاهرا که هم سخت و هم هیجان انگیز است). خلاصه یک روز یکی از بچه ها در حین بازی ضربه ی محکم و دقیقی به بطری آب‌معدنی زد، ضربه آنقدر محکم بود که نه تنها از پنجره گذشت، بلکه از دیوار همسایه هم عبور کرد و وارد خانه او شد. زن همسایه که پیرزنی بی‌اعصاب و اهل داد و بی‌داد بود، برای اینکه درسی یه یچه ها بدهد تمام اهالی کوچه را خبر کرد که : آی! بیایید این دانشجوها زهرماری می‌خورند و شیشه خالی‌اش را می اندازند خانه ما! حالا خودتان تصور کنید چنین جمله ای در یک محله پر از ساکنین سنتی و متعصب چه غوغایی که برپا نمی‌کند!

مقابله شرافتمندانه این است که اگر با کسی مخالف هستید و کاملاًهم اعتقاد دارید حق با شماست و او خطا کار، عملکرد حقیقی او را نقد و تحلیل کنید نه اینکه دست به تهمت و افترا و پرونده‌سازی و چیزهای دیگر بزنید. که این چیزها جز زیر پا گذاشتن شرافت انسانی چیزی به همراه نخواهد داشت چه در سطح روابط ساده انسانی باشد (مثل همان زن مسن) چه در سطح حقوقی، دولتی یا حکومتی یا حتی بین‌المللی.

Sad Days

2011-12-13T23:30:00.000+03:30

اینکه احساسات قدیمی دوباره به آدم سر بزنند هم عجیب است هم غمگین اما شاید لذت بخش هم باشد.

از خانه که برای رفتن به سر کار خارج می شوم تا زمانی که برگردم بهترین لحظات برایم همین مدت زمان نیم ساعتی است که در مسیر هستم همین چند دقیقه ای که روی صندلی جلوی اتومبیلی که هر روز به دنبالمان می آید می نشینم وبا صدای موسیقی که در پس‌زمینه شنیده می شود و حرکت آرام و گهواره‌مانند ماشین به فکر فرو می روم در تنهایی، تنهایی مطلق همین لحظه‌ها بهترین فرصتی ست که برای خودم دارم و بیشتر از همیشه هم لذت می برم. بیشتر که فکر می کنم یادم می آید که سالها قبل هم همین حس را در اتوبوس دانشگاه که مسیری یک ساعت و نیمی را طی می کرد داشتم، روزهای پاییزی، تنهایی و بازگشت به نوستالژی‌ها و همین طور فرصتی برای بیشتر اندیشیدن به اینکه چه کرده‌ای و از این به بعد قصد داری چه کنی، وقتی رویاهای 10 سال پیشت فروریخته‌اند و تو می دانی که تنها کسی هستی که مسئولی، آدم هیچ وقت در وقت مقتضی تجربه کافی ندارد لااقل برای من همیشه اینطور بوده است.

حمایت از علیرضا خدابخش را جدی بگیریم

2011-10-19T23:39:00.001+03:30

برای علیرضا خدابخش مدیر و موسس وب سایت قزوین امروز در دومین جلسه دادگاهش حکم زندان صادر شده است که فعلا به قرار وثیقه و کفالت آزاد است.

این چند روز به این فکر می کردم که عکس العمل مناسبی در قبال این شکایت بی اساس علیه خدابخش، خصوصا از سوی کاربران سایت قزوین امروز نشان داده نشده است. بی شک هر ذهن منصفی براحتی درمیابد که خدابخش کمترین رابطه ای با موضوع شکایت نداشته است و اینکه او در مزن اتهام قرار گرفته است حمله به رسانه، وبلاگ و جریان آزاد اطلاعات است که در قالب یک شکایت شخصی نمایان شده است، بنابراین می توان نتیجه گرفت اگر موضع گیری صریح و قدرتمندی در مقابل این اتهام صورت نگیرد، به زودی نوبت به یک یک وبلاگ نویسان و حتی کاربران سایت "قزوین امروز" هم می رسد.

امروز که بیانیه ی اعتراض آمیز اهالی رسانه قزوین را در رابطه با این موضوع خواندم تصمیم گرفتم همانطور که نویسندگان این بیانیه خواسته اند آن را منتشر کنم به این امید که این موج ایجاد شده، بتواند جلوی عملی شدن حکم دادگاه را بگیرد. خبر امیدوارکننده دیگر اینکه احتمال ارجاع این پرونده به دادگاه مطبوعات وجود دارد و اگر آن دادگاه از معلومات کافی در خصوص سایتهای کاربرمحور برخوردار باشد باید به سادگی رای به برائت علیرضا خدابخش بدهد. با این امید همگی اقدام به انتشار این بیانیه و سایر نوشته های مرتبط با این موضوع نظیر + و + نماییم.

بیانیه اهالی رسانه استان قزوین در اعتراض به قرار صادر شده علیه علیرضا خدابخش

در تمام دنیا رسم بر این است که دستگاه مدیریت برای رسانه ها به عنوان همکاران و ناظران بی مواجب خود حساب و اعتباری ویژه قائل می‌شود، از حق مسلم آنها برای آزادی بیان حمایت می‌کند و از نظارت بی وقفه آنها بر افراد و سازمانهای دارای قدرت بهره می‌برد. در کشور و بخصوص استان ما گویا برخی دوست ندارد اوضاع اینگونه باشد، چرا که در غیاب یا سکوت اهالی رسانه طرف حسابشان مشخص است و هر طرف حسابی هم نقطه ضعفی دارد. اختلاس و تخلف میلیاردی یا زمینخواری های آنچنانی جز در شرایط مبهم سکوت رسانه ای ممکن نیست.

رسانه ها چشمان باز و بیدار جامعه و افکار عمومی اند و کیست که نداند دنیای امروز، بدون رسانه ها برای مجرمان جایی امن تر است؛ مجرمانی که با سوء استفاده از فضای نه چندان روشن به حقوق مردم دست اندازی می‌کنند و در غیاب یا سکوت رسانه های منتقد بهتر و بی دردسرتر به مقاصدشان می‌رسند.

کارشناسان رسانه خبر را چیزی تعریف می‌کند که "کسی می‌خواهد از انتشارش جلوگیری کند." و آنها که از انتشار "خبر"هایی می‌هراسند، برای بستن فضای رسانه ای از هیچ اقدامی دریغ ندارند. شواهد اخیر در قزوین از طرح ریزی حملاتی به رسانه ها حکایت دارد و گام اول این حملات شکایتی بی مورد از علیرضا خدابخش، مدیر سایت قزوین امروز است که عنقریب به اجرای محکومیت برای او خواهد انجامید؛ در حالی که هر کس ذره ای آشنایی با این سایت داشته باشد می‌فهمد مدیر سایت در خصوص لینک هایی که مخاطبان روی سایت قرار می‌دهند دخالت و (در نتیجه) جرمی ندارد.

علیرضا خدابخش که نقشی برجسته در توسعه فرهنگ رسانه های مجازی استان داشته، با طراحی و مدیریت بی حاشیه سایت «قزوین امروز» به عنوان پربازدیدترین و محبوبترین سایت قزوین محلی برای ابراز عقاید، همفکری، تضارب آراء و تبادل اطلاعات و اخبار فراهم کرده و این امر نه تنها در هیچ قانونی جرم نیست که شایسته تقدیر هم هست.

اگر به عمق ماجرای شکایت و قرار صادره بنگریم متوجه خواهیم شد که خطری جدی فضای رسانه ای استان را تهدید می کند. وقتی انتقادی به آن کوچکی با برخوردی چنین مستحکم و غیراصولی مواجه می‌شود، دیگر چه امیدی به امر به معروف و نهی از منکر مورد تاکید عقل و دین و اخلاق هست؟ شاید برخی که از انتشار خبر می‌ترسند، منافع خود را بر این سه مرجّح می‌دانند.

چون روز روشن است که اگر امروز با اهمال ما چنین فضایی برای بیان دردها و درمان احتمالی از بین برود، اگر جوانان ببینند تحمل انتقاد و اصلاح تا بدین حد اندک است و اگر اندک ظرفیت موجود برای گفتگو از میان برود، آنگاه انباشت مطالبات کوچک همچون بغضی فروخورده بعدها تبدیل به فریادی بلند و سیلی بنیان کن خواهد شد که خشک و تر را با هم می‌سوزاند.

در صورت ادامه روند ناصواب دادگاه و احکام آن، هراس در این موضوع هشدار دهنده رواج این کار در بین سایر مدیران خواهد بود. موضوعی که در نهایت حوض بی ماهی در غیاب رسانه ها را جولانگاه مجرمانی پدید می‌آورد که از این آب گل آلود عرض خود می‌برند و زحمت مردم می‌دارند.

ما وبلاگ نویسان قزوین بدینوسیله اعتراض و مخالفت قاطع خود را نسبت به حکم صادره علیه شهروند شریف و موجهی چون مدیر سایت قزوین امروز اعلام کرده و خواهان برخورد مناسب و در خور شأن با اهالی رسانه و مطبوعات هستیم. از استاندار محترم، امام جمعه محترم، نمایندگان محترم استان و مدیرکل محترم ارشاد و همچنین دادستان محترم استان می‌خواهیم به وظیفه خود برای دفاع از حق مسلم و مصرّح مردم در قانون اساسی که همانا حق امر به معروف و نهی از منکر، انتقاد و آزادی بیان است، عمل کرده و با بررسی دقیق موضوع در محکمه صالحه نگذارند کسی فضای رسانه ای استان را از نعمت این سایت محروم کند.

جمعی از وبلاگ نویسان و اهالی رسانه قزوین

داستانی از کاترین براش و تجربیات ما

2011-09-25T22:56:00.000+03:30

ادبیات به شدت طعم زندگی می دهد، اصلا ادبیات خود زندگی ست. مملو است از تجربیاتی که ما را در زندگی کمک می‌کنند و به طور روزمره اتفاقاتی هم برای ما پیش می‌آیند که ما را بیاد داستانها می اندازند.

چند روزی است که به یاد داستان Birthday party (جشن تولد) "کاترین براش" افتاده‌ام. خوشبختانه متن اصلی این داستان کوتاه که برای اولین بار در 1946 در هفته‌نامه نیویرکر منتشر شده است را به راحتی می توان در وب پیدا کرد، مثلا اینجا (پیشنهاد می‌کنم اگر فرصت دارید حتماً متن اصلی داستان را بخوانید) اما ترجمه ای از این داستان را به قلم محمد وجدانی می‌توانید اینجا بخوانید.

بخوانید کوتاه است.

می خواستم شرحی درباره این داستان و اختلاف در چیزهایی که ما می پسندیم، نوع رفتار ما در مقابل دیگران و محیطهای خاصی که برای ما سنگین هستند و مردمی که حضورشان ما را خجالت زده می کند، رفتار صحیح ما و چیزهای دیگر بنویسم اما حالا فکر می کنم همین که تلخی این داستان را چشیده باشید و درک کرده باشید کافی است، این هم یکی دیگر از معجزات ادبیات است.

...

نانوشته‌ها

2011-09-01T17:31:00.000+04:30

منصفانه نبود در روزی که به نام وبلاگ و برای پاسداری از آن، نامگذاری شده بود رجعتی به آن نمی‌کردم گرچه مدت هاست متنی منتشر نکرده‌ام اما همین حالا که نگاهی به چرکنویسهای همین وبلاگ می اندازم می بینم پر از نوشته های نیمه تمام و نوشته های تمام شده اما منتشر نشده است.

در یک سال اخیر ظلمهای بسیاری به وبلاگستان فارسی شده است که بزرگترین آنها فیل+تر کردن دو سرویس مشهور Blogger و Wordpress بود با اینحال خوشحال کننده است که بدانیم کسانی که حرفی برای گفتن و شوری برای نوشتن داشته است به هر طریقی و با هر وسیله ای توانسته‌اند نوشته هایشان را منتشر کنند، گرچه قصد نوشتن در مورد محدودیت های اینترنتی را ندارم ولی شاید یکی از دلایل فاصله گرفتن خیلی از دوستان از وبلاگشان همین بود.

برای من این موضوع دلایلی دیگری هم داشت، با اینحال هنوز هم وبلاگم را دارم و هنوز هم برای وبلاگ و وبلاگ‌نویس احترام قائلم.

روز جهانی وبلاگ را به همه وبلاگ‌نویس‌ها و هواداران جریان آزاد اطلاعات تبریک می‌گویم.

توصیه‌ی نوروزی

2011-03-30T02:20:00.000+04:30

همان داستانِ ساده و تکراری ست. تقابل سنت و مدرنیته است. دعوای نسلهای مختلف است چیزی که در این بُرهه زمانی بیش از همیشه برای من قابل درک است.

شاید یک زمانی آدمها خیلی شبیه به هم بودند. خیلی از مصاحبت فامیل، دید و بازدیدها یا به قولی خاله بازی لذت می بردند، هیچ کس به این فکر نمی کرد که من چه وجه مشترکی با مادر بزرگ زن پسرخاله‌ی فلان فامیل دارم که باید برای تبریک عید و بازدید به خانه‌اش بروم؛ اما حالا که اوضاع متفاوت است یعنی آدمهای نسلهای مختلف اصلاً شبیه هم نیستند، مثل هم فکر نمی‌کنند و اغلب حرف مشترکی هم باهم ندارند، نمی‌شود از میان این شکاف عمیقِ بین نسلها همان سنتهای دیدوبازدید و غیره را انجام داد؟

نه نمی‌شود!

چرا؟

آخر هنوز خیلی از ما فرانگرفته‌ایم که اگر نوع خاصی از پوشش را انتخاب نموده‌ایم، اگر گرایش سیاسی خاصی داریم، اگر نظرات قاطعی درباره نحوه ی صحیح زندگی و پیشبرد اهداف خانواده موفق داریم؛ به سادگی اینها را برای خودمان نگاهداریم و به فکر جهانی کردن فلسفه‌هایمان نباشیم و نخواهیم این حرکت جهانی را با حرفهای نصیحت مآبانه و عاقلانه و حتی کنایه آمیز با اعضای فامیل آغاز کنیم.

از من به شما نصیحت!!! برای حفظ این سنت نوروزی هم که شده، برای خواب راحت کسانی مثل من که هنوز یک پایشان آن سمت شکاف بین نسلی گیر است، به دنبال همسان‌سازی و یکپارچه‌سازی فامیلی نباشید، تعصبات هم نسلانتان را دور بریزید و به میهمانانتان تنها شادی و لبخند و دوستی هدیه کنید و روزهای اول سالِ آنها را به جهنم بدل نکنید. بگذارید آرامشی که در دوری از شما دارند را در همین چند دقیقه ای هم که میهمانتان هستند داشته باشند.

تا همه از بهاری سبز و شیرین لذت ببرند!

سرطان

2011-03-28T16:07:00.005+04:30

این غده‌ی سرطانیِ فیلترینگ مدتی است که حسابی به جان وب سایتها و وبلاگهای فارسی افتاده، اکنون با این فیلترینگ فله‌ای که بی خود بی جهت تمام وبلاگهای دامنه های blogspot و wordpress را در برگرفته، حتی نمی شود به فیلتر شدن بالید! به هر حال مثل آتشی که خشک و تر را با هم می سوزاند این وبلاگ هم زیر تیغ سانسور رفت. مدتی است که وبلاگی در blogsky ایجاد کرده ام که نه تنها قرار است آیینه‌ای برای نوشته های آینده‌ی این وبلاگ فیلتر شده باشد، بلکه نوشته های خاص خودش را نیز خواهد داشت.
در پایان انگشتِ معلوم الحالِ دست خود را نثار نهاد فیلترینگ و سانسور نموده و آنها را به موس کشیدن دعوت می کنم.

پ.ن. جهت تاکید و یادآوری بیشتر آدرس وبلاگ جدید "حبسیه‌ها" :
http://lockup.blogsky.com

خدابخش و وب سایت معروفش

2011-01-16T01:31:00.018+03:30

بیش از دو ماه از افتتاح سایت قزوین امروز گذشته است و در همین مدت کم در حالی که هنوز فرآیند تکمیل آن به اتمام نرسیده است مخاطبان و کاربران زیادی را جذب کرده است.
علیرضا خدابخش با توسعه ایده ی لینکدانی وبلاگ خودش "گریز" - که قبلا لینکهای مربوط به استان و خارج استان را با انتخاب خود در آن قرار می داد- به طرزی که هر شخص دیگری می تواند لینکهای مورد نظرش را در آن جای دهد، وب سایتی ایجاد کرد که به گفته خودش تحولی در عرصه رسانه های مجازی استان است. ابتکار جالب خدابخش در امکان ثبت نام به هر دو صورت یعنی با نام واقعی و نام مستعار ضمن اینکه به نحوی فضای آزادی را در اختیار کاربران قرار داد تا حتی با ایجاد هویت مجازی از خودسانسوری و حبس طرز تفکر خود پرهیز کنند، از طرف دیگر امکان نظارتی بیشتری را نیز در اختیارمدیر سایت قرار داد.
قزوین امروز با تکیه بر اصولی که خدابخش در همان سایت هم ذکر کرده است، بازتاب دهنده نظرات مختلف و محل مناظره دیدگاه های متفاوت شد، خدابخش با پشتوانه ی همین اصول در مقابل فشار شدید منتقدانی که سرسختانه مخالف قرارگرفتن برخی لینکها و تایید نظرهای برخی کاربران بودند، مقاومت کرد و بالاخره موفق شد همگان را متقاعد کند که حضور دیدگاه های مختلف در این سایت نهایتاً به نفع فضای فکری استان است. البته در همین بین با نظارت مدیر سایت لینکهایی که دارای عنوانهای بعضاً توهین‌آمیز و فحاشی بودند از این محیط حذف شدند.
با توجه به اینکه این وبسایت هنوز مراحل تکمیلی خود را طی می کنید، طبیعی است که دارای نقاط ضعف فراوانی باشد اما مهمترین انتقادی که در حال حاضر به قزوین امروز وارد است نبود فرمول تعریف شده و ثابت برای انتقال لینکها از بخش لینکهای تازه به بخش لینکهای داغ است به طوری که گاهی برخی روزها اصلا چنین انتقالی صورت نمی گیرد و برخی لینکها چند روزی برای انتقال به بخش لینکهای داغ منتظر می مانند.
نقصان های مهم دیگری از جمله عدم امکان مدیریت و ویرایش لینکهای پیشین برای کاربر و عدم وجود دکمه خروج در همه صفحه های سایت برای استفاده کاربرانی که در محیط های عمومی از وب سایت استفاده می کنند، نیز در این سایت دیده می شود که قطعاً با اطلاعات و دانش مدیر سایت به زودی مرتفع خواهند شد.
در کل به عقیده اینجانب مدیریت سایت قزوین امروز تا به اینجا روند مطلوبی داشته است و می توان گفت "قزوین امروز" نه فقط موفقیتی دیگر برای علیرضا خدابخش، بلکه موفقیتی برای کل استان قزوین است.

جوهر سانسور و "لودویکو کاستل وِترو"

2011-01-05T00:53:00.017+03:30

از میان تمام منتقدان ادبی دوره رنسانس که در قالب کلی نقد ادبی تقریباً با یکدیگر موافق بودند، "لودویکو کاستل وِترو" ضمن اینکه عقاید هم عصرانش را پذیرفته بود، در زمینه منشاء الهام شاعر و هدف نهایی شعر گفتن ایده های بدیعی داشت که برای کسانی که به بدیهیات آن زمان معتقد بودند خوش‌آیند نبود و همین ایده ها برای او دردسرساز شد. آنچه در زیر آمده است به صورت مختصر داستان انتشار کتاب او را بازگو می کند که پایان جالبی دارد:
(متن انگلیسی از کتاب تاریخجه کوتاهی از نقد ادبی نوشته ورنون هال)

...

Yet he was an original mind in an age when originality was dangerous. Though this had nothing to do with his critical theories, he was arrested by the Inquisition, escaped by night, and fled out of Italy. He wrote his great book in exile. the first edition was put on the Index of Prohibited Books and all copies were burned. The second, carefully revised by a friend, met slightly better luck. It was merely required that it be expurgated before being considered safe. As a result most copies one comes across have numerous passages carefully crossed out in ink. But time has played a trick on the censors. The ink has faded. Now all the "heretical" passages are easily read.

(A Short History of Literary Criticism by Vernon Hall)

... در دوره ای که داشتن ذهنی مبتکر و بدیع خطرناک محسوب می شد، او دارای ذهن بدیعی بود اما به هر حال این خطر نتوانست تاثیری روی نظریه های منتقدانه او بگذارد. او توسط مأمورین تفتیش عقاید دستگیر شد. اما سپس با استفاده از تاریکی شب گریخت و به خارج از ایتالیا فرار کرد. او کتاب با اهمیت خود را در تبعید نوشت. اولین ویرایش این کتاب در فهرست کتاب های ممنوعه قرارگرفت و همه نسخه های آن سوزانده شد اما ویرایش دوم آن که توسط یکی از دوستان او با دقت مورد تجدیدنظر قرار گرفت با خوش اقبالی روبرو شد به این صورت که تنها لازم بود قبل از اینکه کتاب به عنوان کتابی بی خطر مطرح گردد بخشهایی از آن حذف شود، در نتیجه ی این کار بیشتر نسخه های این کتاب پس از بیرون آمدن بندهای بیشماری داشت که با دقت و به وسیله جوهر خط زده شده بودند. اما زمان حیله‌ای در برابر سانسور عرضه کرد و جوهری که این نوشته ها را پوشانده بود هم اکنون محو شده است. حالا تمام بندهایی که "بدعت گذاری" نام داشتند به آسانی قابل خواندن هستند.

حذف یارانه ها، امید های واهی و نگرانی های واقعی

2010-12-24T22:24:00.012+03:30

این چند روزه امکان ندارد از کنار دستگاه خودپردازی (ATM) بگذرید و عده ای را ایستاده در صف برای کنترل حسابشان و با خبر شدن از مبلغ واریزی توسط دولت نبینید، گویی تمام دغدغه های مردم را واریز مبلغ نقدی یارانه به حسابشان تشکیل می دهد.
اما سوال بزرگ این است که این مبلغ واریزی جبران افزایش قیمت ناشی از حذف یارانه ها را خواهد کرد؟ که در پسِ آن فقر و بیکاری ریشه کن شود؟
من که شک دارم
یک نگاهی به متن کامل قانون هدفمند سازی یارانه ها بیاندازید. با خواندن ماده ی 7متوجه می شویم که: کمتر از پنجاه درصد (50%) خالص وجوه حاصل از اجراء این قانون، به صورت نقدی به حساب سرپرستان خانواده واریز می شود.
سی درصد آن به بنگاه های تولیدی و بخشی از دولت می رسد (ماده ی 8) و بیست درصد باقی مانده هم برای جبران آثار هدفمند کردن بر اعتبارات هزینه ای و تملک دارایی های سرمایه ای هزینه می شود یعنی به نوعی این هم از آن دولت می شود.
نتیجه کلی ای که از این سه ماده می توان به دست آورد این است که جامعه در قبال %100 هزینه ای که با اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها متحمل می شود، تنها کمتر از 50 درصد آن را به صورت نقدی دریافت می کند و خصوصا قشر متوسط جامعه و حقوق بگیران حداقل در کوتاه مدت، خدمات دیگری دریافت نخواهند کرد، این به معنی کاهش قدرت خرید آنهاست که در حال حاضر کاهش رفاه عمومی را نیز به دنبال خواهد داشت.
گذشته از همه پیامدهای اقتصادی این طرح که چه خوب و چه بد، به زودی با آن روبه رو خواهیم شد، باید بگویم که با اجرای این طرح تمام مردم حتی آنهایی که مشاغل آزاد دارند به نوعی وابسته و حقوق بگیر دولت می شوند که این خود نگرانی بزرگی برای عموم پدید می آورد چرا که تهدید به قطع پرداخت نقدی یارانه ها اسلحه بزرگی در دست دولتمردان است که به راحتی می توانند آن را در مقابل هر کسی که به زعم آنها دست از پا خطا کند نشانه روند.

به نظر می رسد برای مردمی که حالا خوشحال از گرفتن پول یارانه هایشان هستند روزهای سخت به زودی فرا می‌رسد.

عقده‌گشايي با وسيله نقليه!

2010-10-12T08:36:00.002+03:30

حتماً تا به حال کسانی را دیده‌اید که سوار بر موتورسیکلت یا اتومبیلی با سر و صدا و داد و فریاد و با سرعتِ زیاد خیابانها را درمی‌نوردند گویی فاتحانی هستند که بعد از غلبه بر دشمن در سرزمینِ او، جولان می‌دهند، ظاهراً آنچنان در خود احساس بي‌قيدي مي‌كنند كه از تعرض به هيچ كس و هيچ جيز ابايي ندارند. من خود شاهد آن بودم كه موتورسواري در حين حركت با سرعت زياد مشتي به سمت شخصي كه در حال گذر بود پرتاب كرد آن هم بدون هچ علت خاصي! يا نوع شنيع ترِ آن (كه در شهرستانهاي جنوبي و مركزي كشور اتفاق افتاد) افرادي بودند كه از درون يك اتومبيل با يك كمربند افراد ايستاده كنار خيابان را مورد ضرب و شتم قرار مي‌دادند و به سرعت مي‌گريختند كه البته دستگير شده‌اند. مورد ديگري كه پيش از اين به كَرات در پايتخت ديده بودم اما اخيراً در قزوين هم مشاهده كردم دختراني هستند كه سوار بر اتومبيل با سرعت زياد خيابان‌گردي مي‌كنند و حتي گاه در فريادهايشان كلمات ركيك به زبان جاري مي‌كنند.

در نگاهي مي‌توان گفت يك فرد تا چه حد بايد طعم محدوديت، تحقير شدن و مورد توجه نبودن را چشيده باشد كه تنها با يافتن يك وسيله نقليه به سراغ گشايش عقده‌هايش مي رود و به اين شكل بدون اينكه بداند از جامعه و انسانهاي اطراف انتقام مي گيرد. ما چنين افرادي را عقده‌اي، بي‌فرهنگ و ساديست مي‌پنداريم. اما نه! نبايد فقط اينگونه به موضوع نگاه كنيم دوستي مي‌گفت:

"هميشه از آدمهايي كه در خيابان با موتور سيكلت حركات نمايشي انجام مي‌دهند يا فرياد مي زنند بدم مي‌آمد روزي براي انجام يك تكليف درسي به منزل يكي از همكلاسي‌هايم رفته بودم و پس از پايان كار قرار شد دوستم مرا با موتور سيكلتش به خانه برساند، تمام مدت مسير كه با او همراه بودم من نيز دلم مي خواست فرياد بزنم!"

شايد اين اعتراض ناخدآگاه آدمهاست نسبت به شرايطي كه همه درگير آن هستند، شايد همين كه جايي براي تخليه هيجانات و ارضاء حس ماجرا جويي خود نمي‌يابند خيابان را تنها محل ابراز آن مي‌يابند. آخر كمي هيجان براي زندگي لازم است اما اگر آموزش صحيح براي بهره‌گيري درست از آن وجود نداشته باشد مي شود همان عقده، مظهري از بي‌فرهنگي، ساديسم و ...

پي نوشت: گويا امكان سريع حركت كردن در اين وسايل نقليه نوعي حس گريز ايجاد مي‌كند كه استفاده كنندگان از آنها را به اين امر تشويق مي‌كند وگرنه بعيد به نظر مي‌رسد كسي كه سوار بر دوچرخه است، دست به چنين كارهايي بزند، راستي چرا جوان‌ترها اينقدر علاقه مند به گريزند؟

پاییز در قزوین

2010-09-27T17:46:00.005+03:30

بارها به این اندیشیده‌ام که پاییز با آن روزهای کوتاه، با آن رنگ‌های آشنا، با آن خنکای گاه دلچسب که تو را وا می‌دارد بعد از فصل تابستان، به یاد سرما تغییر لباس بدهی و با آن حس نوستالژیک مملو از سکون و سکوت و دلگیری، بسیار به قزوین می‌آید.

از چهارراه ولیعصر قزوین که وارد بلوار شهید بهشتی شوید، از پارک که گذر کنید، از ترمینال اتوبوس‌های شهری و از آن محوطه متروک که رد شوید، از ابتدای دیوارهای باریک کانون توانا پیاده‌رویی آغاز می‌شود که چاله چوله زیاد دارد، سمت چپ پیاده‌رو درختان چناری در میان صف شمشادها خود را جای داده‌اند که شاید دیگر توجه شما را برنیانگیزند، اما چند روز بعد که برگ‌ریزان چنارها آغاز شد در یک بعد از ظهر، تنها و بدون کوله‌بار شروع کنید و با قدم‌های آرام از این پیاده‌رو گذر کنید خلوت بودن این پیاده‌رو، سکوت، نسیم پاییزی و برگ‌های رنگارنگی که زیر قدم‌های تو هر کدام نوایی می‌نوازند، تو را به حسی سرشار از خودت می‌برند، می‌توانی تفکر کنی، خیال ببافی، خاطرات گذشته‌ات را مرور کنی، راه بروی و همه زندگی‌ات را ببینی تا اینکه کوتاه بودن پیاده‌رو به یادت بیاورد که کجایی!*

حالا دیگر به میدان فلسطین رسیده‌ای اگر هنوز حس می‌کنی چیزی آن‌جا جا گذاشته‌ای می‌توانی فردا دوباره برگردی.

در کل باید بگویم اگر هرگز از پیاده‌روی مجاور کانون توانا (یا پیاده‌رویی مشابه آن)در یک بعد از ظهر پاییزی با شرایطی که گفته شد عبور نکردید، به هیچ وجه پاییز را حس نکرده‌اید.

* مدتی ست سرزمین سحرآمیز حس و حال بخشی از این پیاده‌رو را برهم زده یا به عبارت بهتر کوتاه‌ترش کرده اما اگر هاله پاییز تو را فراگرفته باشد متوجه آن هم نمی‌شوی.

رسانه ملي و مخاطبانِ از دست رفته ...

2010-09-19T09:03:00.062+04:30

چند ماه پيش فضاي وب فارسي پر شده بود از اين عكس كه گويا نشان دهنده بخشِ حذف شده اي از كارتون محبوب هم نسلان من، "چوبين" بوده است. پاسخ به اين سوال كه چرا چند تصوير از يك كارتون، در يك مدت زمان كوتاه آنچنان نفوذي در وب پيدا مي كند كه از سايتهاي سرگرمي تا شبكه هاي اجتماعي و حتي سايتهاي خبري (+) بخشي از محتواي خود را به آن اختصاص مي دهند، ما را به سوي يافتن علل محبوبيت برخي شبكه هاي تلويزيوني به اصطلاح بيگانه در بين مردم رهنمون مي‌گردد.
هميشه به دليل كمبود امكانات و شرايط خاص مالي، بخش عمده‌اي از سرگرمي‌هاي مردم ما را برنامه‌هاي تلويزيوني تشكيل مي‌دهد. با توجه به عمر اين رسانه بايد گفت مدت كوتاهي ست كه تنوع برنامه و تعدد شبكه در رسانه ملي ايجاد شده است (البته اين مورد هم بسيار جاي بحث دارد)، براي سالهاي طولاني برنامه هاي تلويزيون ما خلاصه شده بود در دو شبكه با ساعتهاي پخش محدود. گذشته از آن صدا و سيما در اين مدت شيوه‌هاي مختلف اعمال سانسور (ابتكاراتي نظير زوم كردن‌، رنگي آميزي بخشي از تصوير، بريدن و ويرايش تصاوير و حتي ايجاد تغيير در روند داستان ) را امتحان نمود كه همه آنها براي مردم كاملا واضح و قابل تشخيص بود. همين قابل تشخيص بودن اعمال سانسور نوعي احساس تحقير شدن در مخاطب ايجاد مي‌كند كه حتي برخي آن را نوعي توهين تلقي مي كنند، از طرفي گرايش طبيعي هر انسان به كشف حقيقت موجود در پس پرده، خواست او را براي دانستن اصل ماجرا، بدون هيچ محدوديتي موجب مي شود.
("سري كامل سريال ... بدون سانسور!"، تبليغاتي از اين دست امروزه در اينترنت بسيار مشاهده مي شود)

با نگاهي ديگر مي‌توان ديد كه در تمام سالهاي فعاليت رسانه ملي به ندرت برنامه‌اي خصوصا از جنس فيلم و سريال با زبان اصلي و با زيرنويس از اين رسانه پخش شده است و مخاطبان عادت كرده اند برنامه هاي ساخت كشورهاي ديگر را هم به زبان خود بشنوند.

روند كند پيشرفت داستان و دنبال كردن پيوسته تنها يك ماجرا از آغاز تا پايان سريال هم يكي ديگر از مشخصه‌هاي سريالهاي ايراني است كه در برخي از سريالهاي كره‌اي و كشورهاي آمريكاي جنوبي هم ديده مي شود. (توضيح اينكه شبكه تلويزيوني MBC Persia با وجود پخش تقريباً به روز پرمخاطب ترين سريالها و فيلمهاي آمريكايي تنها توانسته است در بين عده‌اي از جوانان به محبوبيت برسد داستانها در اين سريالها به صورت اپيزودي است و داستان در هر قسمت به صورت مجزا و به سرعت پيش مي روند)

امروزه لازمه يافتن مخاطب عام، شناخت دقيق سلايق اوست، حالا با تركيب شاخصه هاي بالا اولين گزينه‌اي كه به ذهن شما مي‌رسد، چيست؟ فارسي 1
كار به جايي مي‌رسد كه مسئولين امر مجبور مي‌شوند با ارسال پارازيت و مسدود كردن اين شبكه جلوي گرايش خانواده‌ها به آن را بگيرند كه البته اين كار هم با توجه به موارد بالا نتيجه مطلوب آنها را در پي نخواهد داشت.
نهايتاً مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه اين گرايش گسترده به سمت شبكه هاي ماهواره اي در واقع حاصل تربيت مخاطب در رسانه ملي است.

----------------------------------------------------------------------------------------------
پ.ن.1 ضعفهاي رسانه ملي بسيار بيشتر از اينهاست.
2. شبكه اي مانند فارسي 1 هم چون براي مخاطب ايراني برنامه پخش مي كند، دست به اعمال سانسور مي زند و به زودي ببينندگان قسمتهاي سانسور شده آن سريالها را هم كشف كنند.
3. خانواده اي را مي‌شناسم كه هفته اي يك بار جهت ديش ماهواره خود را تغيير مي‌دهند تا قسمتهايي از سريالهاي مورد علاقه شان كه به علت مسدود شدن شبكه در دسترس نيست ببينند.

پرداخت نقدي يارانه ها و بانكهاي ...

2010-08-19T08:56:00.009+04:30

توي يه عصر ماه رمضوني خودت رو آماده كردي براي اينكه آخرين ساعتهاي روزه داري رو با استراحت كردن سپري كني كه صداي زنگِ SMS موبايلت رو مي شنوي. كم رمق اما با اشتياق مي‌ري به سمت موبايلت تا ببيني كي دلش هواي تو رو كرده!

اما مي خوني:
" با افتتاح حساب يا معرفي بانك ... به عنوان بانك كارگذار جهت دريافت نقدي يارانه ها ..."

بعد از اينكه دوتا فحش آبدار نثار بانك و مخابرات كردي (البته در حدي كه روزه ت باطل نشه!) به اين فكر مي كني كه واقعا چقدر ميتونه وجود پولِ مردم توي حسابهاي بانك اون هم احتمالاً در يك مدت محدود براي بانكها سودآور باشه كه حاضرند در اين سطح گسترده دست به تبليغاتِ تلويزيوني، راديويي و حالا مخابراتي بزنند.
"رقابتي كه در اين مدت بين بانكها براي جلب اعتماد مردم به راه افتاده است بسيار قابل تامل است. علاوه بر بانكهاي معتبر و معروفِ دولتي، اسامي برخي از بانكها را هم براي اولين بار مي شنويم كه به نحوي مي خواهند بانك خود را متعلق به همه مردم معرفي كنند. همه اينها نشان دهنده اين است كه قطعا سودسرشاري نصيب بانك خواهد شد كه هيچ بانكي حاضر به از دست دادن فرصت اندوختن پول يارانه هاي نقدي نيست."

اين هم از بانكداري ظاهراً اسلامي !

تلويزيون مي خواند اذان مغرب به افقِ قزوين

اختلاط ناديده ها

2010-08-08T09:27:00.002+04:30

برخوردها و برخوردها، جوشش چشمه هاي ذهن، انتقال امواج و بعد انعكاس ...
مخلوط كني كه حاصل آن چيز زلالي نخواهد بود
و اين ميان خودي كه به خود بودنِ خود، خو نگرفته است.

كاش مي شد گاهي دوشاخه رو از برق كشيد.

به همین جوادی!

2010-05-02T20:31:00.005+04:30

حدود یک سال پیش بود که در اتومبیل یکی از آشنایان آهنگی شنیدم که با این جمله آغاز می شد: "پیرهن صورتی دلِ منو بردی!" چیزی که به جرأت می توانم بگویم آن لحظه و حتی همین الان اعتقاد دارم آهنگ سطح پایین، با شعر ضعیف و در کل جوادی بود!

ولی نقطه اوج جوادیت آن در همین جمله ی ابتدای آن نهفته است، عده بسیاری هم حتما چنین نظری دارند.
روزها می گذرند تو هر بار که گوشه ای از این آهنگ رو می شنوی هر بار که از ذهنت عبور می کند حسی تهوع آور از درونت می گذره و لبخند تمسخر آمیزی به روی لبهات میاد. اما یه روز ...

می بینی یه گوشه ای یه لباسی افتاده که وقتی بهش نگاه می کنی میبینی دوستش داری نه به خاطر لباس، بلکه دوست داری یک نفراون لباس رو بپوشه. وقتی اون لباس رو پوشیده به تو احساس خوب و مثبتی از دوست داشتن عمیق دست میده، چون هم اون طرف رو دوست داری و هم دوست داری اون لباس رو بپوشه اینطوری حتی حس می کنی کسی که دوسش داری به خواسته تو هم احترام می گذاره.

هنوز هم آهنگ "پیرهن صورتی" جواد است، گاهی هنوز از یادآوریش به تهوع می افتی اما دیگر می دانی که میشود حتی به یه لباس (حالا لباس صورتی با دُلفینی چه فرقی می کنه!) دلبست و منتظر ماند که کسی با این لباس از راه برسد.
آری عشق به همین سادگی ست به همین زیبایی و گاهی هم به همین جوادی ست.

جا به جا بودن!

2010-04-26T00:28:00.001+04:30

حالا نگاه می کنی می بینی کجایی، اینجا تو خونه ت تو این شهر تو این کشور، جایی که بین خانواده داری و به عنوان عضوی از این اجتماع، غصه های تو از وقتی آغاز می شه که با خودت می گی:
می شد جای من اینجا نباشه، می شد تو یه محیط دیگه جای دیگه کشوری دیگه به وجود می اومدم و اونوقت همه چی رنگ خاکستری به خودش می گیره
تو نمی خوای ایده آلیست کامل باشی اما لااقل یه حداقلهایی برای زندگیت می خوای که ممکنه حالا می تونه نسبت به باورها و عقایدی که هر کی داره متفاوت باشه.

حالا آیا ما واقعا مثل مهره هایی بودیم که خیلی راحت می شد جابه جا بشیم؟
کاش جامونو با کس دیگه ای عوض می کردند؟
بعید می دونم ما فقط اومدیم که اونجوری که می خوایم نباشیم و برای چیزی که می خوایم مبارزه کنیم
هر کسی یک انگیزه
و هر کسی یک نبرد

پانوشت:
* اگه این پست دارای اشکالات فنی می باشد دلیلش این است که توسط یک فیل+تر شکن ایجاد شده است در لحظه نگارش این پست Blogger فیل+تر بود

تزلزل وجود

2010-03-11T08:18:00.005+03:30

توي صبحي كه هوا رنگ و بوي نوروزهاي دوران كودكي رو داره (البته هيچ چيز حتي همين هوا ديگه اونقدرها خالص و دوست داشتني نيست) درِ اتاقم توي اداره رو باز مي‌كنم و خودم رو صندليم مي اندازم بعد كامپيوترم رو روشن مي‌كنم و به اميد اينكه چيز مناسبي براي خوندن پيدا كنم مثل صبح هاي ديگه وبگردي رو آغاز مي‌كنم (هميشه قبل از اينكه آوار كار رو سرم خراب بشه فرصتي براي يادگرفتن چيزي يا لذت بردن از خوندن چيزي تو فضاي مجازي دارم). امروز هنوز چيز دلچسبي گيرم نيومده، پس تكيه مي دم به صندلي نمي‌دونم چرا به اين فكر مي‌كنم كه چقدر همه چيز مي تونه متزلزل باشه درست مثل قطره آبي كه تا چند ثانيه ديگه روي زمين مي‌افته و محو مي‌شه. همه چيز خواسته‌ها، اعتقادات، داشته‌ها و مقام‌ها، همه وهمه اونقدر شكننده‌اند جايي براي دلبستن يا به قولي دلخوش كردن بهشون نيست و چقدر كودنِ كسي كه سرسختانه بخواد روي يك شرايط خاص پافشاري كنه. حتي خود من هم از تغيير زياد خوشم نمي‌آد اما توي اين دوره براي رهايي از كابوس‌هاي روزانه، بهترين تجويز تغييرات اساسي است. چيزي كه اغلب مردم جرأتش رو ندارند.

فاصله تنگ!

2010-02-17T22:55:00.004+03:30

احساس می کنم وسط یه عالمه انگیزه، یه عالمه کار برای انجام دادن، یه دنیا ایده و کلی هدف برای دست یافتن گم شدم.
تو این هفته که همه ش تقریباً به بیکاری گذشت این حس رخوت تشدید شد، بهش که فکر می کنم دچار استرس می شم اما دو دقیقه بعد همه چی رفته! فـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوت!
فردا آخرین روز این هفته ست و یه روز دیگه رو هم با بی انگیزه گی کامل می گذرونم و حتما فردا هم اینترنت دوست خوبی خواهد بود اگر البته فرصت بروز و همراهی داشته باشه!
از این فاصله تنگ بین این صندلی تا مانیتور دنیا ها عبور خواهند کرد تا شاید راهی رو به من نشون بدند و من هر روز برای نگاه کردن به این صفحه جادویی مشتاقترم.

بقالی خیال ...

2010-02-11T23:07:00.004+03:30

تو این چند روزه بارها و بارها قسمت New Post وبلاگم رو باز کردم دلم می خواست بنویسم، دلم می خواد بنویسم اما دقیقا نمی دونم چی ...
اتفاقات، نوشته ها و انگیزه های نوشتن اینقدر گنگ و گم و دور و پراکنده تو مغزم حضور دارند که وقتی می گم می خوام بنویسم انگار فقط جور کردن چند تا کلمه و ساختن چندتا جمله برام مهم شده اصلا انگار موضوع نوشتن و تاثیرش اهمیتی نداره. حتی همین الان نمی خواستم اینا رو بنویسم.
به هر حال داستان من این است کسی جز من صاحب این اقیانوس که عمقی بیش از چند بند انگشت ندارد نیست* هیچ کس صاحب خیالات من نیست. حتی از من فرار می کنند ...

پانوشت:
* این تعبیر از کسی است که او نمی خواهد و من نمی توانم اسمی از او ببرم

یک عدد شتاب دهنده مورد نیاز است!

2009-12-12T21:47:00.005+03:30

این روزها نیاز به یک شتاب دهنده را کاملا احساس می کنم
آره! شتاب دهنده! باید سرعتم رو تو انجام خیلی از کارها بالاببرم
با سرعت بیشتری بخونم، با سرعت بیشتری بنویسم، با سرعت بیشتری یاد بگیرم! و ...
و این بی حوصلگی لعنتی، این لعنتی رو هم که گاهی به تمام آرزوهای آدم خنجر می زنه رو باید بیرون بیاندازم!
همینه! دنیا دنیای سرعته! اتومبیل ها، کامپیوتر ها، رسانه ها و همه چیزهایی که بخشی از زندگی تقریبا مدرن ما! هستند روز به روز سریع تر می شن اما آیا مغز یک انسان هم می تونه چنین افزایش سرعتی داشته باشه؟

برای اینکه سرعت خونده شدن این پست هم بالا بره تمام یا نیمه تمام این پست رو به پایان می برم!

خوب ، بد ، زشت

2009-11-28T03:17:00.000+03:30

این کار برای زن بده، اون کار برای مرد بده، اون یکی کار برای بچه بده، یا یه کار دیگه برای جوون بده!
تو جامعه ایرانی ای که توش زندگی می کنیم شاید خیلی این جمله ها رو شنیدیم یا شایدهم خودمون این جمله ها یا مثل اونا رو به دیگران گفته باشیم.اما وقتی به فلسفه پشت این باورها نگاهی می اندازیم می بینیم که خیلی از اینها نه نتها دلیل منطقی نداره بلکه به باورهای گاها خرافی عوامانه و سنتی ای برمی گرده که به هیچ وجه پذیرفتنی نیست و اشاره به قواعد پوچی می کنه که انسانهای پیش از ما صرفاً برای محدود کردن برخی یا برای حفظ چیزی که به غلط اون رو حرمت می دونستند وضع کردند. در حالی که حتی مذهب هم با برخی از این مسائل مشکلی نداره مثل پوشیدن لباس با رنگهای خاص برای سنین مختلف و جنسیت های مختلف یا نوع اصلاح یا آرایش صورت، چشم و ابرو (اشاره به سرمه و ...)
اما مسئله اصلی اینجاست که وقتی به این نتیجه رسیدیم که چنین قواعدی واقعا پوچ هستند آیا باید به طور خودسرانه و انفرادی اقدام به شکستن آنها کنیم یا خیر؟
نوع نگاه انسانهایی که با ما در یک محله یا یک شهر زندگی می کنند به نوع زندگی و رفتار اجتماعی ما (حتی اگر برای ما هم مهم نباشد) در زندگی ما تاثیر گذار است ما هنوز فرا نگرفته ایم که انسانهای اطرافمان را به خاطر نوع پوشش یا رفتار متفاوت، با القاب زشت ننامیم، هنوز فرا نگرفته ایم که انسان هایی هستند که می توانند در چارچوب قانون شیوه زندگی متفاوتی را برگزینند. بهر حال لطمه هایی که شخصی که بخواهد بر خلاف جریان پذیرفته شده حرکت کند خواهد خورد کم نخواهد بود از این رو متاسفانه همچنان باید به این ضرب المثل قدیمی اعتقاد داشت که "خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو"
اما دست از تلاش کشیدن به بهانه ترس از رسوا شدن هم کار صحیحی نیست ولی اینبار مبارزه یک مبارزه فرهنگی ست برای آموختن اینکه همه کسانی که در کنار ما زندگی می کنند حق انتخاب و حق زندگی کردن به شیوه ای که خود می پسندند را دارند و قانونی رسمی نیز وجود دارد که اگر خطایی از کسی سر زد او را مجازات کند.
فراموش نکنید که زندگی فرصت کوتاهی است.

خداحافظ بلاگفا!

2009-11-23T01:55:00.000+03:30

سخت بود که از محیط آشنا و دلچسب بلاگفا دل بکنم اما اتفاقاتی که اخرین افتاده بود (مثل بسته شدن خیلی از وبلاگ ها) من رو ترغیب کرد که به یه محیط امن تر و شاید ماندگار تر کوچ بکنم
برام سخت بود آره چرا که اون وبلاگ 4 سال لحظه های عمر من رو در خودش ثبت کرده بود( البته اون نوشته ها رو با خودم به اینجا آوردم) اما وقتی یاد حال و هوای اون محیط می افته دلم براش تنگ می شه!
خداحافظ بلاگفا، خداحافظ میزبان 4 ساله وبلاگ من! متاسفم که ترکت کردم تقصیر خودت بود!

زندگی!

2009-10-14T22:30:00.000+03:30

اینو مطمئننم توی یه آهنگی شنیدم اما حوصله ندارم فکر کنم و بگم کدوم آهنگ یا از کی بود!

فقط آدم گاهی با خودش فکر می کنه. نه نه! فکر نمی کنه

آدم گاهی خودش رو در پی رویایی به آب و آتش می زنه، برنامه ریزی می کنه، انرژی میذاره، وقت میذاره. اما وقتی بهش رسید می بینه واقعاً اونطوری که فکر می کرد نیست.

نه نیست به همین راحتی!

حالا باید چیکار کنه می تونه مستاصل بشه و خودش رو به دنیایی از سرخوردگی و انزوا بفرسته، یا می تونه فردا رو روز دیگه ای بدونه واسه یه زندگی جدید!

اما زندگی فرا تر از این شعار زدگی هاست. زندگی چند خط پند آموزی نیست که تو سایت ها یا کتابا می خونیم. زندگی داستان یه فیلم نیست. و قلمرو تو تنهای تنها مال تو نیست هزاران هزار عامل ممکنه وجود داشته باشه که دست تو نیست و تو به اونا وابسته ای.

و تو، تو خدا نیستی. تو خدای زندگی خودت نیستی، تو پایان داستانت را نمی دونی، تو فقط تویی فقط تلاش می کنی اوضاع رو کنترل کنی گاهی موفقی و گاهی نه! خوش شانس یا بد شانس!

زندگی، زندگی ست.

آیا بی جواب می ماند؟

2009-10-06T06:40:00.000+03:30

شاید در آغاز یعنی از زمانی که بچه هستیم هم به دنبال پاسخ این سوال هستیم. اما اون موقع متوجه نیستیم، اندکی بعد در جستجوی آن حرکت می کنیم تا بدانیم: "من کی هستم؟" اما مدتی که گذشت درگیری با مسائل روزانه، دلخوش کردن به پاسخ های انسانهای پیشین، ترس و بیخیالی ما را از ادامه این جستجو محروم می کند. در حال گذران زندگی روزمره همیشه به این می اندیشیم می دانیم که هنوز پاسخش را نیافته ایم اما دیگر تلاشی برای یافتن این پاسخ نخواهیم کرد. شاید هم به این تنیجه برسیم که سوال، اشتباه است. اما این هم گاهی برای راضی کردن این ذهن نا آرام کافی نیست.

این موضوع نه به دین مربوط است، نه به روانشناسی، نه علوم انسانی، نه علم. و تنهای تنهای به خودِ انسان مربوط می شود تنها سوالی که پاسخش را باید خودت بیابی. فقط خودت و به نتایج دیگران اکتفا نکنی!

سرت را روی بالش بگذار، جاده هر لحظه پیش پایت گشوده است.

مکالمه من و دو عدد گیتار

2009-08-24T06:15:00.000+04:30

من: سلام گیتار!

گیتار: خفه شو! گم شو! با من حرف نزن!

- آخه چرا؟

- سه هفته ست دستت به من نخورده! تازه می گی چرا؟

- راست می گی! اما می دونی خب سر کار می رم کلاسام
هم هست.

- بی خود بهانه نیار! به جای اینکه بری با اون رفقای
نابابت تو پیغامک حرف بزنی بیا یه دستی به من بکش واسه خودت می گم گوش کن!

- دوستای پیغامکی من خیلی هم خوبن بی خود برچسب
ناباب بودن بهشون نزن!

گیتار الکتریک با دیستورشن یه دفعه پرید وسط: راست
می گه! کلی پول بالای من دادی حالا همش داری هرهر کرکر می کنی با دوستات!

من: به خدا یه وقتی لازمه با مردم جوشید با اونا بود.
نمی شه همش منزوی باشم. ولی چشم قول میدم
از فردا دوباره شروع کنم

گیتار: از این فرداها زیاد اومده و رفته! تو آدم بشو
نیستی اون وقت می خواد تو یه گروه راک هم ساز بزنه!

گیتار الکتریک: پاشو از همین حالا شروع کن!

من: نمی شه همه خوابن!

- بهانه نیار تو بلدی وقتی همه خوابن هم ساز بزنی

- جون من بذار واسه فردا

- نه نمی شه پاشو

- تو رو خدا!

- پاشو!

...

حق را بگو ...

2009-08-16T03:41:00.000+04:30

نبی اکرم (ص) فرمود: حق را بگو اگر چه تلخ باشد

بالاخره یک نفر این جرات رو به خرج داد تا این حقیقت رو افشا کنه و آقایانی که به همین راحتی و به این سرعت این مسأله رو کذب می دونن در حالی که خودشون هم می دونن که حقیقت داره، باید ازشون پرسید که اگه به خاطر آبروی نظام (به قول آقای احمد خاتمی) دست به انکار این موضوع می زنند هیچ توجهی به این جمله رسول داشته اند!

بهر حال همین تکذیب های شدید و سریع هم خودش دلیل دیگری بر حقیقت داشتن این موضوعه.

نمی دونم دیگه چی بنویسم!

تمام.

تصویر یک مرد

2009-08-03T06:18:00.000+04:30

نمی خوام نوشته ی سیاسی بنویسم. دوستان زیادی هستند که بهتر از من وقایع رو تحلیل می کنند و به رسالت خودشون که اطلاع رسانی صحیح و روشنگری باشه خوب عمل می کنند (که دو نمونه رو در قسمت پیوندهای روزانه می تونید بخونید)

فقط خواستم بگم که فکربرانگیزترین تصویر در ذهن من از این دادگاه تصویری از محمد علی ابطحی ِ که حتما همه دیدید.

به این فکر می کنم که شاید الان تصویر آدمی که پشت چهره ظاهری همه ما قرار داره هم چیزی شبیه این باشه: ما همه انگار خفقان، دستگیری، شکنجه، مرگ، دروغ، قانون گریزی و مردم فریبی رو می فهمیم و تجربه می کنیم اما آینده است که از آن آزادی خواهان است و این راهی بدون بازگشت است.

سقوط نکینم

2009-07-23T20:44:00.000+04:30

چون توی مراسم گرامیداشت کشته شدگان سقوط هواپیما نتونستم شرکت کنم خودم رو محق نمی دونم که در موردش اظهار نظر کنم.

فقط چیزی که باعث تاسفم شده اینه که اینقدر این قضیه کٍش دار شده به فرض که یک ایده خوب شکست خورده باشه حالا واقعا این همه کل کل و دعوا لازمه؟

اونا از آسمون سقوط کردند تورو خدا شما دیگه از انصاف سقوط نکنید

آپولو

2009-07-20T05:41:00.000+04:30

ماهم توی خونمون یه آپولو داشتیم اما به جای اینکه هواش کنیم نزدیک عید که می شد تو شیرینی می پختیم.

پانوشت:

نه این آپولو، نه اون آپولو

تو ای عشق

2009-07-14T08:05:00.000+04:30

جواب سوالم تو باشی اگر ز دنیا ندارم سوالی دیگر

که من پاسخی چون تو می خواستم مباد آرزویم از این بیشتر

نشستم به بامی که بامیش نیست دریغا دلم می زند باز پر

نفس گیر گردیده آرامشم خوشا بار دیگر هوای خطر

برآن است شب تا به خوابم کشد بزن باز بر زخم من نیشتر

دلم جراتش قطره ای بیش نیست تو ای عشق او را به دریا ببر

(محمدعلی بهمنی)

تغییر

2009-07-13T05:02:00.000+04:30

دیگه مسخره به نظر می رسه:

اینکه خودت رو محصور و تحت یه قالب دربیاری آره اینجوری نیست، راحت باش

بدون عذاب وجدان و بدون مشغله زیاد کردن واسه خودت، بشکن تمام قالب های کهنه رو!

من امروز این کار رو می کنم دیگه نوشته های این وبلاگ به اتفاق خاصی مربوط نمی شه یا تحت قالب خاصی تهیه نمی شه، می شه مثل 4 سال پیش مثل روزای اول وبلاگ

هرچیزی که در لحظه به ذهنم برسه

و در کل هرچه میخوام!

(تغییر در قالب وبلاگ هم واسه همین اتفاق افتاده)

نوآر

2009-05-16T04:45:00.000+04:30

امروز با محسن رفتم ترمینال برای بدرقه که نمی شه گفت همراهی، طبق معمول همه روزا که باهاش می رم ترمینال بارون گرفت البته امروز رنگین کمون هم داشت زیر یکی از طاقی ها پناه گرفتم تا بارون کمتر شد و اومدم بیرون سر راه یه رانی خریدم و گفتم برم تو پارک بشینم و بخورم ولی اینقدر پارک شلوغ و پر هیاهو بود که حالم بهم خورد آخرش ننشستم و فقط از پارک رد شدم.

پوستر سیرک روی دیوار بود.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ کس نخواهد توانست باور کند اگر از تو برایش بگویم.

به شانه هایتان بگوئید سال نو شد

2009-03-25T05:28:00.000+04:30

شب به خونه ها می روند

و سال نو می شود

فردا همه دعوا می کنند

یکی سر سیاست

یکی هنر

یکی گرونی

یکی ناموس

یکی ...

و هیچ کس حاضر نیست بگه که وحشی شده!

حالا سال نو شد تا ما تمام اتفاقات بعد از اون رو به پای یه سال جدید بنویسیم

عملا فرقی نکرده

ما هنوز دعوا می کنیم

هنوز فحش می دیم

هنوز دیگران رو آزار می دیم

و می ترسیم از اینکه می دونیم کسی هست که بخواد ما رو آزار بده

و حالا سالها نو می شوند

و هیچ انقلابی در قلب ما رخ نخواهد داد.

برای شانه خالی کردن هیچ وقت دیر نیست عجله نکنید!

محبوبم! در دنیایی به این تلخی تنها نقطه شیرین لبخند توست پس از من و از دنیا دریغش نکن!

کاش می ذاشتند بلند بشید

2009-03-12T12:35:00.000+03:30

ما سه نفر بودیم (شاید هم ۲ نفر) به هر حال قرار گذاشتیم یه روز از خونه هامون فرار کنیم. با دوچرخه هامون بریم توی جنگل گم بشیم. تا چند سال هم برنگردیم طوری که موهامون بلند بشه بعد از جند سال برگردیم خونه همه از دیدنمون تعجب کنن شاد بشن و هیچ کس ازمون نخواد که موهامون رو کوتاه کنیم.

حالا سال ها از این قرار گذشته. ما هرگز فرار نکردیم فکر کنم دیگران این رویای نوجوونی رو فراموش کردن اما من هنوزم به یاد میارمش.

امروز دلم بدجوری هوس موهای بلندم رو کرد گرچه اون مدت کوتاه خیلی حرف شنیدم و اذیت شدم اما برعکس همه از رویام دست نکشیدم.

محبوبم! یه چیزی اینجا گم شده. تو چی فکر می کنی؟

وزارت ارشاد دنیا

2009-02-23T14:19:00.000+03:30

- اگر دنیا هم مثل ایران وزارت ارشاد داشت بسیاری از شاهکار های هنری هرگز منتشر نمی شدند!

- همان طور که می دانید سفرهای آقای احمدی نژاد مثل برخی از بازی های فوتبال دور رفت و برگشت داره اما نمی دونم چرا دوربرگشت این سفر به قزوین این قدر لغو می شه؟

- وبلاگ قزوین Rock

- محبوبم! شاید به اندازه تموم عمرم دیشب حرف زدم. خوش گذشت!

اعداد

2009-02-19T14:03:00.000+03:30

+ همه اعداد خاموشند اصلاً مثل رنگها نيستند كه باهات حرف بزنند تو اصلا نمي دوني كه مثلاً 100 خوبه يا بده يا 666 واقعاً داره از شيطان حرف مي زنه يا فقط داره آمار چيزي رو نشون مي ده. اعداد مظلومند و براي اينكه تو بتوني صداشون رو بشنوي يا منظورشون رو بدوني نياز داري از اطرافشون باخبر بشي يا توضيحاتشون رو بخوني. حتي اين اعداد مظلوم گاهي بازيچه سياست مدارها هم مي شن اونها هم از هر طرف الكي آمار مي دن مثلاً فكر مي كنيد آمار مبتلايان به ايدز يا بيماري افسردگي، تسهيلات بانكي، اضافه حقوق يا حتي همين قضيه يك ميليون دلار واقعا درسته؟

چرا حتي گاهي وقتي مي خوايم به يكي بگيم چقدر دوستت دارم با يه عدد مي گيم؟

اصلا دست از سر اين اعداد بيچاره چرا برنمي داريم؟

گفتن يه عدد كارساده ايه اما اگه راست مي گي كنارم وايستا تا از اول با هم بشمريم و به يه عدد برسيم اون وقت بگو اين عدد درسته!

عدد از محسن نامجو

+ این روزها همه فکرم رو گذاشتم روی Qazvin-Rock

+ محبوبم! بعد از ولنتاین خاطره انگیزمون. ناراحت شدم که فرصت نشد راجبش نوشته ای بنویسم

این دوربین 2 مگاپیکسل!

2009-02-11T21:12:00.000+03:30

این روزها خیلی کم عکسهای توی گوشیم رو مرور می کنم. خیلی چیزها ذوق و شوق روز اول رو ندارند. اما امروز ابر تیره ای که آسمون پشت پنجره ام رو پوشانده بود مرا دوباره به یاد این دوربین 2 مگاپیکسل انداخت و بعد از آن، مرور عکس های روی مموری (Memory).

بعد از عکس کیک شکلاتی دیشب، نوبت عکس تو بود که قد علم کنه با اون لباس صورتی جدیدی که چند روز پیش با هم رفتیم و خریدیم. و اون ژست شیطنت آمیز و عجیبی که خودت می دونی - تا کفش های صورتی ات هم در کادر عکاسی باشد - و لبخندی که می شود مدت ها در آن غرق شد. مثل ذوق و شوق روز اول.

پ.ن:1 دل منو برده دیش دیش

2- عکس ابر فوق الاشاره با دوربین 2 مگا پیکسل موبایل

وبلاگ لخت

2009-01-31T14:20:00.000+03:30

+ این ParsTheme هم که هراز گاهی قاطی می کنه و باعث می شه وبلاگ آدم لخت بشه!

+ نگاهی به مقام ومنزلت و امکانات هنر والای موسیقی!

+ گاهی عصبانی می شی نه از چیزهای ساده بلکه به خاطر چیزهای مهم٬ دلت می خواد به کارهای مورد علاقه ت برسی اما اغلب فرصت نمی کنی و گاها از اینکه مجبوری مثل آدمهای دیگه به کاری که دوست نداری بپردازی احساس سرخوردگی می کنی. اما چه می شه کرد زندگی ما که در این خطه از دنیا زندگی می کنیم همینه!

+ محبوبم! دنبال واژه های قشنگ نمی گردی واژه ها هستند که به سویت می آیند.

سوال یک

2009-01-28T14:48:00.000+03:30

+ به نتایج امتحاناتم که نگاه می کنم خودم تعجب می کنم از اینکه همیشه سوال یک رو غلط نوشتم!

+ من اغلب وقتی ایده ای برای نوشتن ندارم به اینجا نمیام اما بعضی وقتا که (شاید برای شما هم پیش آمده) ایده ای دارید اما فرصت نوشتن در وبلاگ رو ندارید زمانی که وقت پیدا می کنید می بینید اون فکر و اون ایده از ذهنتون پریده امروز و این ساعت برای من یک همچین اتفاقی افتاده به هزار و یک اتفاق دروبرم فکر می کنم اما اصلاتمایلی برای پرداختن به اخبار و اطلاعات اخیر ندارم. بهترین راه حل برای این معضل می تونه داشتن یه دفترچه یادداشت کوچیک باشه که به محض اینکه تونستید بهش دسترسی پیدا کنید و متنتون رو قبل از انتقال به وبلاگ داخل اون بنویسید من اغلب از قسمت note روی گوشی استفاده میكنم اين يعني نگذاريد خلاقيت فرار كند.

+ شانه هایم آسوده و رخت خواب با تو گرم. ای کاش یک روز این ساعت راس ۶:۲۰ دقیقه زنگ نمی زد!

تفاوت

2009-01-26T14:55:00.000+03:30

+ تبریک می گم به همه کسانی که همین روزها٬ مثل من از شر امتحانات خلاص شدند!

+ بعضی وقتها برای من زندگی چیزی جز یه نمایش نیست تو این حالت واقعیت و خیال تفاوتی با هم ندارند و گاها تمام چیزهایی که اتفاق می افته یه خواب به نظر میاد. کلا تمام احساسات و حالات روحی آدم بسته به نوع نگاهش به زندگی و خودشه که رنگ خوبی یا بدی می گیره یعنی ممکنه از دید یه نفر یک اتفاق خاص بد باشه اما شخص دیگری آرزوی همون اتفاق رو تو ذهنش داشته باشه! آدم موجود عجیبیه و گاها درک ما آدم ها از همدیگه خیلی می تونه مشکل باشه هیچ کس جز خود آدم نمی تونه واقعا درک کنه و سخته که فکر کنی آدم قابل درکی نیستی که این شاید هم از نگاه متفاوتت به دنیا سرچشمه می گیره.

+ با تمام شدن امتحانات و حالا که زندگیم کم کم داره نظمی به خودش می گیره باید دوباره تمرینات موسیقیم رو که خیلی وقته عقب افته از سر بگیرم. باید مثل قدیم تبدیل به یه موزیسین بشم.

+ محبوبم! من که نمی دون چه اتفاقی افتاده.

90مرگ آور

2009-01-20T15:13:00.000+03:30

+ بالاخره به نظر می رسه عقده های خیلی از مسئولین در مورد برنامه ۹۰ داره باز می شه! فکر می کنم مشکل اصلی مسئولین ما نه فقط مسئولین فوتبال بلکه حتی دیگران اینه که انگار سالها از جامعه و اوضاع جوون ها عقب هستند! (بی خبرند) و طاقت صحبت های انتقاد گونه با لحن امروزی از جانب کسی که نمونه یه آدم مطلع در جامعه ایرانی ماست رو ندارد. ما هم باید بشینیم و دعا کنیم که بالاخره مسئولین کشورمون عقلشون به بعضی چیزا برسه!

+ محققان اعلام کردند خواندن دروس عمومی برای امتحانات از مرگ آور ترین کارهای دنیاست!

+ برای من همین که کشت و کشتار به پایان رسید کافیه و اصلا اهمیت نمی دم پیروزی در اتفاقات غزه با کی بوده!

|| محبوبم! بهت تبریک می گم. واقعا افتخار می کنم

غزه

2009-01-15T14:31:00.000+03:30

+ اين روزا موضوع غزه موضوعي شده كه كمتر رسانه مكتوب يا غير مكتوبي پيدا مي شه كه به این موضوع نپردازه، خب معلومه! كي مي تونه از كشته شدن بچه هاي بي گناه خوشحال بشه و حالا ساير نقدها و بحث ها چيز ديگه ست اما چيزي كه من رو ناراحت مي كنه اينه كه بعضي آدما تنها به دليل اينكه از دولت آقاي احمدي نژاد ناراضي هستند به نوعي تو حرفاشون دارن از حملات اسرائيل حمايت مي كنن! آخه يكي به من بگه اين دو تا چه ربطي بهم داره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!

+ محبوبم! آه از اين زمستان كم برف، دلم براي آن روزهاي سرد و پر برف كه در ميان سپيدي آن شعله عشقمان سر به فلك مي كشيد تنگ شده.

برف

2009-01-12T15:23:00.000+03:30

+ گرچه دیر٬ اما بالاخره اولین برف درست و حسابی تو قزوین اومد. پیاده رو ها لیز شدن و شهر هم سفید پوش شد. البته دلیل اینکه لیز شدن پیاده رو ها رو اول گفتم اینه که بیشتر به چشم میاد. به هر حال روز قشنگی داریم٬ من خودم شخصاْ عاشق قدم زدن زیر برفم!

+ فراموش می کنن! می دانم که فراموش می کنن انسان بودن را!

+ محبوبم! توجيهي و تفسيري نيست اينجا فقط برخي چيزها كمرنگ گشده اند اما آسمان بزودي آبي مي شود، تو غصه نخور!

پانويس: نوشتم امروز خوب از آب در نيومد متاسفم!

اولین کنسرت!؟

2008-12-28T05:11:00.000+03:30

# روز جمعه علیرضا قربانی در معیت گروه اشتیاق در سالن کوثر شهرداری قزوین روی سن رفت که ما نیز خود را به محل رسانده و به تماشا نشستیم هنرنماییشان را!

- اگر از نا هماهنگی های زمانی و نا مناسب بودن سالن چشم پوشی کنیم می توانیم بگوییم که اولین کنسرتی بود که با برنامه ریزی درست و منظم در قزوین برگزار شد! البته یخ زدگی ناشی از سردی هوا و عدم دید مناسب و تبلیغات بیمه ی .... دوباره این سئوال را به ذهن ما می کشاند که قزوین جه زمانی صاحب یک سالن اختصاصی ویژه کنسرت خواهد شد؟ (شنیدم که یک نفر با خنده گفت: هیچ وقت) و در کل تجربه ای موفق بود.

- تنظیم خوب آهنگ ها که نشان دهنده دانش هارمونی تنظیم کنندگان آثار بود همچنین همخوانی نوازنده ها جو هیجان انگیزی در برخی از آهنگ ها ایجاد کرده بود که پیامد آن اجرای قطعه دیگری بعد از اتمام کنسرت بود (پیرو تشویق حظار)

- و نوازنده ها که هنرمندانه اجرا می نمودند (بقیه اش بر می گرده به نظرات شخصی اینجانب درباره کنسرت موسیقی ایرانی که اکنون مجال بازگویی آنها نیست)

# به قدر یک بوسه تاب بیاور نبودنم را

و در عوض یک بوسه مرا ببخش

شب بخیر، محبوبم!

نقطه عطف

2008-12-25T03:39:00.000+03:30

# روزی میرسه که میبینی این روز زندگی تو رو به دو قسمت تقسیم می کنه قبل از این روز و بعد از این!

هفته ی اسباب کشی

2008-11-28T15:49:00.000+03:30

# می دونید هفته ای که داریم سپری می کنیم مصادف با چی هست. همیشه برای من این سئوال مطرح که این واقعا چیه؟ این اصطلاح در چارچوب کدوم یکی از نهاد های اجتماعی می گنجه؟
شما بهش فکر کردین؟
گروهی که هم نظامیه، هم سیاسیه، هم فرهنگیه، و غیره و تمام امکانات و تبلیغات و ظرفیت های کشور هم در خدمتش هست.
واقعا شما می دونید تعریف واقعه ای بسیج چیه؟
یا اینکه در قالب کدوم یکی از نهادهای جامعه می گنجه؟
امیدوارم بتونم جواب درستی برای سئوال پیدا کنم!

# تبدیل دانشگاه پیام نور به دانشگاه مجازی ایده ی خوبی به نظرم میاد لااقل می تونه این باور رو از بین ببره که قراره در این دانشگاه هم مثل دانشگاه های دیگه با مسائل آموزشی برخورد بشه!

# دردسرهای اسباب کشی خیلی بیشتر از اون چیزی هست که فکرش رو می کنی، واقعاً

# تنهاییم را با تو قسمت می کنم، سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست!
"محمد علی بهمن"

# محبوبم! ببین، این همه اتفاق این همه ماجرا! من و تو را به سوی هم می خواند می دانم که دلتنگی به سراغمان خواهد آمد اما تو خوشحال باش چراکه از دوست داشتنی ها دور نمی شوی.

وبلاگ تنها

2008-11-14T00:15:00.000+03:30

# دیگه خسته شدم از دست این دانشگاه ... ..... ..... ، خدا همه مسئولین همه دانشگاه های کشور رو به راه راست هدایت کنه!

# این تو هستی که به پیش می روی مثل شعاعی از نور قلب تاریکی را شکاف می دهی و خود را به همه گم شدگان در تاریکی می نمایی تا راهشان را روشن کنی، هنوز هم می توانی؟

# هر وقت تو این ساعت از شب (22:45 حدوداً) از کنار تلویزیون رد می شم می بینم یه مرد با موهای سفید یا جو-گندمی داره صحبت می کنه، خدا می دونه ما تو مملکتمون چند تا از این وزرا، وکلا، روسا و مدیران داریم اما مهم اینه که من فقط مگذرم و میرم.

# محبوبم! مدتی است که تنها خواننده وبلاگم شده ای!

روز دهم ماه آبان

2008-10-31T15:51:00.000+03:30

# تو بودی و من بودم و رفتیم و گشتیم تا پیدا کردیم و حالا خوشحالیم!

# سخت است باور کنیم اما کثافت تا دم در خانه ی مردم رسیده است و منتطر فرصتی برای ورود!

# من (به دلالیلی که فعلا حوصله نوشتنشون رو ندارم) شخصاً با حکم اعدام مخالفم اما بعضی وقتا دلم می خواد بعضی ها رو حسابی ادب کنم و از بین ببرم

# چه عجب نوبت به انتخاب بهترین ها هم رسید، ولی بهتر نیست هر هفته بهترین انتخاب کنیم؟

# بزرگترین شکنجه برای یه جون اینه که تو یه دانشگاه مزخرف درس بخونه!

# محبوبم تو که می دانی بزودی دنیا زیر و رو خواهد شد

روز دهم ماه مهر

2008-10-01T06:30:00.000+03:30

# سلام به دهم مهر ماه خوش آمدید فعلا دنبال نخود سیاه بروید اینجا دانشگاه پیام نور است

# جام رمضان و قهرمانی همسایه کاری ما! حسین آقا، محمد جان مسعود جان، آقا شاهرخ آقا تقی و اگه اشتباه نکنم سعید آقا! تبریک به خاطر قهرمانی و ممنون بابت شام! دستتون درد نکنه

# بزرگترین شکری که در روز عید فطر میکنم برای پایان یافتن این سریال های ... است

# در کنار توست که بهترین شادی ها رو تجربه می کنم. کاش می شد همیشه شاد باشی!

# همین

# راستی! اگه خوف نمی کنید یه سر به اینجا بزنید!

ایرانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

2008-09-01T02:12:00.000+04:30

# نگاهی همراه توست، می کوشد برای تو! انتظار می کشد برای تو! اشتیاق تو را هر لحظه دارد، اما افسوس که تو می دانی اما نمی توانی!

# تو خونه، سر کار، موقه ی ناهار، وقت فیلم دیدن کتاب تو دستته و داری آماده می شی برای امتحان، ناهار نمی خوری تا بتونی به موقع به امتحانت برسی اما وقتی می رسی جلوی در دانشگاه .... پس همه با هم فریاد بزنید: "خاک بر سر آنکه امتحانات ما را لغو کرد"

# واقعاً از ته دل می گم لعنت به برخی از سنتهای ایرانی که پدر نسل جدید رو درخواهد آورد (سنتهای ما باید مروج سادگی و پاکی باشند نه اینکه هیچ کس بنیه مالی انجامشون رو نداشته باشه!)

# پشت دری که قفل شده است ایستاده ایم و مرتب به در می کوبیم غافل از اینکه کسی داخل نیست!

# محبوبم، خدا با ماست

# یه گروه Rock که همه اعضاش دخترند:
(جوونای امروزی یاد بگیرند لطفاً:)

سانسور:
- نیازی به نوشتن این بخش نیست چون اصل مطلب را بالا نوشتم
- با عرض معذرت

روزها می گذرند!

2008-08-18T06:08:00.000+04:30

#مثل یک باتلاق!
تو می کوشی که بدون قید و بند باشی، رها باشی!
اما هر چه بیشتر تلاش می کنی بیشتر فرو می روی
وفقط می توانی انتظار معجزه ای را بکشی!

# و خدا روزی که حسادت را گناه اعلام کرد، تبدیل به بزرگترین قهرمان من شد!

# زندگی شروع می شود... شروع نمی شود .... می شود .... نمی شود ... می شود .... ..... .... ..... ...

# و نتیجه اینکه همیشه دوستم داری!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
سانسور:

..... ......... ............. برنامه های اقتصادی دولت!

18 مرداد

2008-08-08T15:44:00.000+04:30

هجدهم مرداد

رویا پردازی

2008-08-08T00:43:00.000+04:30

# سرزمین خیال من ، مرا دوباره با خود ببر!
بی خیال شده ام! می خواهم دوباره خیال باف شوم!

#بچه ها به این فکر می کنند که اسیرند و انتقام اسارتشون رو با دست زدن به هر کاری می خوان بگیرند و بزرگتر ها به این فکر می کنند که کجای کار اشتباه کردند؟!!!!!!!!

# فردا روز تولده اما دل و دماغ تولد گرفتن ندارم

#روزگار! چه به روز ما آورده ای (با گفتن این جمله احساس پیری می کنم)

# محبوبم! شاید برانی من و تو دنیا تفاوتی قائل شود، یا شاید سرنوشت و بیش از همه خودِ خدا!

سانسور:
- بازم دانشگاه، این دانشگاه مزخرف کی می خواد نمره های ما رو بده!

اطلاعیه

2008-07-27T05:19:00.000+04:30

چشمانت را ببند!
                        به یاد بیاور!
                                       آرزو کن!
                                                   تجسم کن!
           از خدا بخواه!
                                                                                     به خاطر بسپار!
                                                                                                           و فقط برای یک لحظه...

لحظه ای برای زیستن

هجدهم مرداد
سومین سالروز تولد این وبلاگ
خوشحال می شم همه دوستانم رو توی این روز اینجا ملاقات کنم!
منتظرم

changes or Back for good

2008-07-24T06:41:00.000+04:30

تغییرات یا بازگشت برای همیشه:

- سلام بعد از وقفه های طولانی حالا که به یه اشتراک اینترنتی خوب دست پیدا کردم با یه سری تغیییرات به وبلاگ خوب و قدیمی خودم برگشتم تا یه کم سر و سامونش بدم!

1387/4/20 تاریخی که نباید فراموش بشه! برای من که گاهی فراموشکارم اما تو هرگز فراموش نمی کنی!

- سفر برای همه لذت بخشه اما برخی از سفرها یه چیز دیگن! البته می شه اسم هر حرکت مهم در زندگی رو سفر گذاشت چراکه انسان قراره از نقطه ای شروع کنه و بعد از طی زمان و مراحلی به نقطه ی دیگه ای برسه و در طول این مسیر هم بزرگ و با تجربه تر بشه!

- www.Amirsadraei.com

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
سانسور:
1. من نمیدونم اون برنامه ریزی که نمی دونه ارائه چه واحدهایی برای ترم تابستون مناسب تره چطوره می تونه در این سمت بمونه و برای توجیه کارش هم بهانه های واهی بیاره! اَه!
2. نیروی انتظامی کشور ما بهترین نیروی پلیس در دنیاست چون علاوه بر اینکه محیط رو برای افراد مجرم نا امن کرده! کاری کرده که افرادی هم که تا به حال جرمی در زندگیشون مرتکب نشدند این نا امنی رو حس کنند!!!!!!!!!!!!!!!!
3.این خوشحال کننده است که مردم متوجه چیزی به نام "حق" بشن و برای به دست آوردنش تلاش کنن!

..............

2008-07-16T05:43:00.000+04:30

خیلی وقته فرصت نکردم بیام به وبلاگم سر بزنم کار درس و دانشگاه و کلاس های فوق برنامه و از اون مهمتر خود زندگی فرصتی برای وبلاگ آپ کردن نمی ذاره
باید وقت بذارم و یکم تغییرات کلی تو وبلاگم بدم
برم فکر کنم
می بینمتون!

امروز

2008-02-15T19:22:00.000+03:30

تو: بعد یه حموم کوتاه پیاده روی توی هوای سرد چه طوره؟

من:خوبه خیلی خوبه تو یه هوای برفی پیاده روی دونفره خیلی مزه می ده.

تو:می دونی؟ یه روزی متن بودم توی پست های این وب لاگ ٬ فکرشم نمی کردم که یه امروزی بیاد که من نویسندش باشم نه موضوع!

من: من اگه واسه تو می نوشتم دلیلش این بود که می دونستم می تونیم به این خواسته برسیم گرچه خیلی دیر و دور به نظر می اومد.

تو: چه ولنتاینی بود! من ٬ تو! با هم کنار هم! چه تعبیر قشنگی داشت خوابم!

من: ولنتاین بهانه بود واسه با هم بودن دوباره مهم خودمون هستیم اما واقعاْ ولنتاین خاطره انگیزی بود.

تو: برام تا ابد بمون! همین طور متین٬ همین طور عاشق!

من: خدا! شنیدی؟ " تمام من مال تو"

تعجب نمی کنی؟

2007-12-27T04:37:00.000+03:30

امید وارم اگه کسی نوشته های امروز من رو می خونه
ناراحت نشه. اگه هم شد من معذرت می خوام شاید شما هم مثل من چنین روزها یا چنین
افکاری داشته باشید.

احساس مزخرفیه، وقتی بهش فکر می کنم از بی حالی و بی
روحیه گی پر می شم.تو محل کار ، تو دانشگاه ، تو خیابون ، تو مغازه ، انگار همه جا
پر شده از آدمهایی که چشم دیدنت رو ندارن. هیچ کسی به این فکر نمی کنه که باید کار
یه آدم دیگه رو راه بندازه همه به فکر خودشونن اگه ازشون بخوای وظیفشون رو انجام
بدن انگار سختترین کار دنیا رو ازشون خواستی حتی بعضی ها اینو یه توهین می دونن.
یه طویله ی بزرگ رو تصور کن همه از انسانیت خارج شدن حیونا لا اقل کارشون رو انجام
می دن اما این آدما فقط بیرون اومدن که عقده هاشون رو باز کنن. بعضی ها فقط تمام
کارشون اینه که با همکارای جنس مخالفشون بگن و بخندن وقتی هم خلوتشون رو بهم می
زنی اینقدر بد جواب می دن که از حضورت پشیمون می شه، بعضی هم که از حسادت هم
خودشون رو می خورن هم یه سازمان رو به آتیش می کشن.

همه خر شدن، سگ شدن، گرگ شدن!

اما خری که فایده نداشته باشه باید چی کارش کرد؟

چطوری تحمل کنم!

می دونی من
و تو هم که زمانی واسمون دیدن این چیزا سخت بود. حالا اینقدر دیدیم که نسبت بهش بی
تفاوت شدیم اون زخم کهنه اینقدر بهش خنجر خورد که حالا دیگه بی حس شده، کرخ شده،
یعنی یه روزی ما هم به همین غیر آدمی زاد ها می پیوندیم؟

نمی خوام!

کی ما به انسانیت برمی گردیم؟

کی می فهمیم ارزش واقعه ای آدم رو

نمی دونم دیگه دارم قاطی می کنم حتی می ترسم آخرش
خودم حرفای خودمو رد کنم.

می بینی؟

نمی شه تمرکز کرد.

بازهم فردا یه روز دیگست بازهم
گوسفند ها، گاوها، خرها و...

محبوبم!
امشب به یه کم امید احتیاج دارم. چرا این طوری شدم من؟

پیش درامد

2007-11-19T04:07:00.000+03:30

اگه بعد از این همه مدت یه دفه پیدات بشه و بخوای دوباره شروع به وب لاگ نوشتن بکنی _ مثل کسی که تازه از یه مسافرت طولانی برگشته و دوباره می خواد روال عادی زندگیش رو پیش بگیره _ شاید ترس داشته باشی که می شه !
آره یعنی میشه دوباره مثل قدیم این وبلاگ هم نویسنده داشته باشه هم خواننده؟
فعلا
بهر حال شروع می کنم
تا بعد!

عبور از تنهایی

2007-07-11T04:41:00.000+03:30

روی یه صندلی راحت بشین
چشات رو ببند و ....
نه!
نه عزیزم لازم نیست خیال کنی!
این واقعیته!
واقعیته که از فردا یکی هست که برای همیشه می تونی بهش تکیه کنی!
کسی که همیشه کمکت میکنه!
کسی که همیشه طرفدارت می مونه!
کسی که می تونی ناراحتی ها و غصه هات رو بهش بدی!
کسی که کنارش همیشه دلیلی واسه شادی داری!
کسی که بهت قوت قلب
و انگیزه ی زندگی کردن
کسی که صداش می کنی"عشق من"

محبوبم! شروع شد حاضری؟

picnic

2007-06-17T22:10:00.000+03:30

2007-05-19T04:52:00.000+03:30

سلام
مرسی و خیلی ممنون از دوستانم که برام اینجا کامنت گذاشتن و منتظر بودند که من آپ کنم
نمی دونم چند وقته اصلا نتونستم ،دلم به سمت نوشتن نرفته!
از وقتی وارد بازی بزرگترها شدم تازه فهمیدم منم جزئی از این جامعه ام که باید پایبند یه چیزایی باشم نگران یه چیزایی و یه چیزایی رو هم باید رعایت کنم اونم خوب ، همه چی برام واقع ای نیست ، هست اما شاید باورش سخته!
خوشحالم اما بازم چیزایی هست که نگرانم کنه
فقط می خوام به خدا پناه ببرم الان فقط به دو چیز اعتماد و اعتقاد دارم:
خدا و یک احساس ِ خدایی
آه!
همین فعلاً

محبوبم ! دیگه حرفامو فقط به خود ِ خودت می گم

ماهی های سفره هفت سین

2007-03-20T15:03:00.000+03:30

امسال ماهی هایی که قراره تو سفره ی هفت سین ما باشن همون هایی هستند که پارسال هم موقه ی سال تحویل با ما بودند ، بهشون که نگاه می کنم یاد یک سال پیش می افتم اولین حرفهایی که با هم می زدیم ، یادته راجب ماهیها و اینکه پلک نمی زنند می گفتی؟

حالا به نظر خیلی جالبه که یک سال اونا زنده موندن همین جا توی همین تنگ کوچولو ، انگار موندند که شاهد عشق ما باشند،

می دونی؟

تو دلم میگم شاید من و تو بتونیم چند وقت دیگه دو تایی بریم و اونا رو آزاد کنیم

و اینجوری انوا شاهد بهم رسیدن ما هم باشن

برای همیشه!

محبوبم! روزهای با هم بودن رو خیلی نزدیک حس می کنم ٬سال نوت مبارک!

1.سال نوی همه مبارک!

2.نوشته ی سال گذشته

Puppy Love

2007-02-19T04:18:00.000+03:30

هفت روز و هفت شب بود که گریه می کرد .

اوایل دلم براش نمی سوخت فکر می کردم کم سن وسال تر از اینه که به این چیزا فکر کنه.

اما آخرش با خودم گفتم می رم باهاش حرف می زنم و امیدوارش می کنم.

با کلمات قشنگ شروع کردم که : "عشق بر همه چیز غلبه میکنه"

چند دقیقه که گذشت لبخندی از پشت اون چهره ی اشکی ظاهر شد.

یه کم دیگه که با هم جور شدیم جرءات کردم بپرسم:

"حالا عاشق کی شدی؟"

گفت:"آنجلینا جولی"!!!!!!!!!!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

محبوبم! من کوه یخ را هم با جرقه ای به آتش می کشم.

بی ربط:

۱.یکی از مزایای داشتن کارتهای عابر بانک اینه که زیاد پول نقد همراهتون ندارید!

۲.انگار دوستای قدیمی و جدید دیگه فرصت سر زدن به اینجا رو ندارند

۳.آه

reOpen

2007-02-10T03:55:00.000+03:30

Out of Service

2007-01-30T00:49:00.000+03:30

Verse

2007-01-13T05:08:00.000+03:30

شعر بگو

همیشه شاعر من

شعر بگو

محبوب شیرین زبانم

شعر بگو

عشق زود رنج من

عشق ترک ناکردنی من

کلام تو راه گشای دنیای پاک و بی انتهای خیال من است

و رنجش تو اتفاقی ست به تلخی عقده های باز ناشدنی

باز هم شعر بگو

تا روزهایم رنگ زیبای انتظار تو را به خود گیرند

و از پشت هر لبخندم

و عمق نگاهم

جمله ی "دوستت دارم" تنها برای تو

بر لبانم جاری شود

شعر بگو

تا خودم را بیشتر بشناسم

باز هم شعر بگو ...

محبوبم! می خواهم برای همیشه باور کنم که لحظه های خوش با تو بودن جاودانه اند.

آغاز!

My Job

2007-01-03T04:19:00.000+03:30

توي سردترين زمستون عمرت ساعت 7 صبح از خونه بيرون مي آيي كه بري سر كار. توي راه مي توني تصميم بگيري كه به چيزهاي خوب فكر كني يا به اتفاقات وحشتناك ، حالا اصلا هم معلوم نيست چي قراره بشه اما چند ساعت بعد يه سري آدم رو ملاقات مي كني ، لبخند ميزني اما توي دلت از اونا منتفري ، لبخند ميزنن اما توي دلشون بهت فحش ميدن.ميگذره ...

و تو روي صندليت مي شيني و خيالبافي مي كني.

كي وقت رفتن مي رسه؟ اين سوالي كه گهگاه از خودت مي پرسي و ساعتت بهت بهترين جواب رو مي ده.

آخرش هم از دستت خودت خسته مي شي كه چرا به جاي اينكه يه كار مفيد انجام بدي داري غر ميزني

پس كي حقوقم رو ميديد؟!

اين هم گوشه اي از زندگي شغلي من!

محبوبم! چند روزي هست كه دلتنگي هام خيلي زياد شدن، آخه اون شب يلدا كه منتظرشيم كي مي رسه؟

بي ربط:

1.خدا را به خاطر داشتن اينترنت هميشه شكر كنيد.

2.Happy new year (براي اونا كه تفاوتي براشون داره).

3.قراره در Grammy 2007 از Don Henley به عنوان شخصيت برگزيده ي سال قدرداني بشه.

4.مراقب امتحاناتتون باشيد.

5.اگه مي خوايد مظاهري از اون دنيا رو ببينيد در تاريكي شب به قبرستان بريد

این روزها!

2006-12-27T03:57:00.000+03:30

سلام

بعد از اين همه غيبت امروز بالاخره يه راه جديد پيدا كردم تا بتونم وبلاگم رو آپ كنم ، حتماَ تا حالا همه ي اونايي كه قبلا وبلاگم رو مي خوندن از قرار گرفتن يه پست جديد توش نا اميد شدن.

آخه شما بگيد روزي 11 ساعت كار حتي تو روزاي تعطيل ديگه زماني براي وبلاگ آپ كردن باقي مي ذاره؟

(پس من چطور الان دارم مي نويسم؟) بگذريم!

روزا اينجا بعضي وقتا خيلي خسته كننده مي شه چقدر بايد خدا رو شكر كنم كه تو رو دارم تا بهت فكر كنم نوشته هات رو بخونم يا برات بنويسيم .

ما نزديكيم، نزديكيم.

محبوبم! پس سال آينده ، شب يلدا ... تصورش كه خيلي شيرينه اينكه شب يلدا كنار هم هندونه بخوريم بگيم و بخنديم، البته نه فقط من و تو،من وتو و همه ي اونا كه دوستشون داريم و دوستمون دارن ... خدا كنه اينجوري باشه، به اميد خدا!

شیوه ی من

2006-11-11T05:48:00.000+03:30

قصه های من کمند

حرفهایم بی دوام

غنچه هایم زرد رنگ

لحظه هایم بی کلام

بخت با من یار بود

تا شدی دلدار من

ناتوان شد سرنوشت

دیگر از انکار من

باز از پشت سکوت

یا ز سردی ام بخوان

گفته ام با عشق تو

تا ابد اینجا بمان!

محبوبم: فقط به خاطر تو اونجا خواهم بود

Studying

2006-10-09T04:50:00.000+03:30

Hello!

2006-09-28T04:01:00.000+03:30

- سلام

- خوبی؟

- نه زیاد

- داشتی می دویدی؟

- آره

- زمین خوردی؟

- آره بدجوری

- منم داشتم می دویدم اونجا رو نگاه کن، درست چند متر پایین تر جایی ِکه منم زمین خوردم ، حالا دستت رو به من بده و بلند شو ، چرا می دوی؟

- خب خود تو هم داری همین کار رو می کنی ، اگه بخوای بعد بهت می گم چرا می دوم

- خوبه! می دونی دارم به چی فکر می کنم؟

- به چی؟

- به این که می تونیم باقی ِ راه رو کنار هم به این دویدن بی مقصد ادامه بدیم؟

- چرا بی مقصد؟ مقصد رو با هم پیدا می کنیم.

- ... حتی اگه باز هم زمین بخوریم ...

شما هم در حال دویدن هستید؟

هنوز هم در حال دویدن هستید؟

محبوبم! امروز دنیای تو رو داشتم همه دنیای تو رو، بواسطه ی دستخطتت و صدات ، یادت میاد؟

"تمام من مال تو"

The place where sometimes it rains

2006-09-24T06:53:00.000+03:30

امروز گذشت

نشد که بنشینیم باز حرف بزنیم

اما گفتی می نویسی

و نوشتی که می نویسی

و ...

و من سراپا گوشم

و چشمم

برای شنیدن

و خواندن ِ

یک پیام

از جایی که گاهی هوا بارانی ست.

در انتظار ِ رنگین کمان

محبوبم! منتظرم.حتی نگاه کردن به دستخط تو قلبم را به تپش وا می دارد.

پی نوشتهای بی ربط:

۱.آغاز سال تحصیلی جدید رو به همه تبریک می گم.

۲.آخ جون! قراره حداقل یک ماه ناهار نخوریم.

۳.هفته ی دفاع مقدس گرامی باد.

Making no scence

2006-09-13T20:54:00.000+03:30

من و تو =

جمع اضداد؟

یه عشق کور؟

یه اتفاق بدیع؟

یه ماجرای کهنه؟

یه داستان عاشقانه؟

یه شعر؟

2006 لیلی وجنون؟

یه سناریوی تکراری؟

یکی از مضاحر ورود به هزاره ی سوم؟

یا فقط دو نفر که روی کره ی زمین راه می رن؟

هر چیزی که باشه و هر چیزی که دیگران بگن

حتی بلند پرواز حتی خیالباف و حتی زمینی و خاکی

ما چیزی هستیم که خودمون انتخاب می کنیم باشیم

پس بیا ثابتش کنیم.

پ.ن:

1. اینو فقط باید به خودت بگی امیر!

2.با عرض معذرت از دوستانی که گفتن ننویس اما من می نویسم

3.یادم رفت

the show must go on

2006-09-05T21:25:00.000+03:30

این وبلاگ همچنان سر پا خواهد بود

(اگه میرید تنگه ی واشی جای ما رو هم خالی کنید)

?

2006-09-04T19:38:00.000+03:30

می خواستم بنویسم این وبلاگ ممکنه برای مدتی Update نشه
اما خب این کار رو نمی کنم
نمی دونم
حالا باید ببینم چه پیش میاد
!!!
؟؟؟

Could I forget?

2006-08-27T16:29:00.000+03:30

ز یادم می رود آیا؟

نپرس این را

چرا که هرگز از یادم نخواهد رفت

تمام لحظه هایی را که

می دانی

مرا با خود به روز دیگری می برد

ولی آیا هنوز اینجا ، کنار من

همان گونه ،

هنوز امن است؟

2006-08-20T16:35:00.000+03:30

جشن تولد ِ "لحظه ای برای زیستن" به روایت "عشق کوچولوی من"

2006-08-09T06:03:00.000+03:30

امروز یه روز خیلی مهمه ، میدونید وقتی یکسال پیش اولین پستم رو توی این وبلاگ می ذاشتم فکرش رو هم نمی کردم که بعد از یکسال به یکی از آرزوهای بزرگم برسم.

امروز که روز تولد وبلاگ منه ، من و وبلاگم یکی از بهترین هدیه های عمرمون رو گرفتیم

محبوب ِ معصوم ِ من اختصاصاً برای این روز و این پست نوشته ای رو به من داده:

جشن تولد ِ "لحظه ای برای زیستن" به روایت "عشق کوچولوی من"

"لحظه ای برای زیستن" یک ساله شد

شاید فقط من وتو بدونیم که چه لحظه هایی خاطره شد توی این سیصد شصت و پنج روز.

شاید فقط من تو بدونیم که چه نهالی جوونه زد ، رشد کرد و بزرگ شد توی این یکسال.

شاید فقط من تو بدونیم که چه سرنوشتی رو رقم زد همین وبلاگی که اسم توپای تموم پستهاش جا خوش کرده.

ولی هیچ کس نمی دونه که عمر این لحظه ها چقدره؟ کسی نمی دونه سرنوشت امسال ماچی می شه؟

محبوبم! بذار همه بدونن چقدر دوستت دارم. بذار همه بدونن که این اولین پست این وبلاگه که بجای تو، من ثبتش کردم * تولد خودت و وبلاگت مبارک

Just you and me

2006-08-05T00:20:00.000+03:30

یه پسر و یه دختر

من و تو

ما خوشبختیم

چون هنوز رویاهامون رو داریم

ما راهی برای رفتن

هدفی برای مبارزه کردن

و مقصدی برای رسیدن داریم

بریم؟

محبوبم! چقدر خوب شد که ازمن پرسیدی و چقدر خوب شد که باز هم به همدیگر قول دادیم دوستت دارم

پ. ن. : دوستای عزیزم گفتم 22july یا 31 تیر روز تولد Don Henley (خواننده ی مورد علاقه من) بود نه روز تولد من! به روز تولد من هنوز بیشتر از یک ماه باقی مونده!

Please ask another man

2006-07-31T05:00:00.000+03:30

خواهش می کنم از کس دیگری بپرس!

پسر از دوراهی گذشت احساس می کرد بین یک مشت زالو یا آدم های فرصت طلب زندگی می کنه

با خودش می گفت خدا عجب حوصله ای داره ، این همه "فتنه و شور در جهان" حاصل کرده ، حتماً حالا الان به خودش می گه این آدمها رو نگاه کن چقدر ..... حیف اسم انسان که روی این ها گذاشته بشه.

نمی فهمید چرا یکی از بوق زدن لذت می برد و یکی عصبانی می شه

نمی فهمید چرا بعد از مرگ مردی که می گفت "صلح تا ابد پایدار است" دیگه کسی جرات گفتن این جمله رو نداره.

نمی فهمید چرا دخترهایی که از پیاده رو رد شدند این قدر ترسناک بودند.

نمی فهمید که اصلاً آدمها می فهمند که خدایی وجود داره بهشت و جهنمی و شاید عشقی.

نمی فهمید چرا دنیا این قدر "خر تو خر" شده.

چشمهاش خواب آلود بود و 10 میلیون تومان توی دستاش. می گفت چقدر بی ارزشه و چفدر تاسف انگیز، 10 میلیون توی دستات اما اینقدر احساس محدود بودن می کنی احساس مجبور بودن زندانی بودن.

سرخورده!

یکبار دیگه با خودش فکر کرد و بعد به همون دو راهی برگشت تا از مسیر دیگه بره!

گفت باز هم امید!

من از کنار خیابون رد می شم بهش نگاه می کنم و خیال می کنم که داره بارون میاد.

محبوبم! تصویر زیبایی که از آخرین دیدارمون، از تو توی ذهنم مونده همیشه باهامه و به من امید و انگیزه میده ، همه ی چیزهایی که این بالا نوشتم رو با دیدن لبخند تو فراموش می کنم.

راستی! روز تولد Don Henley هم گذشت (22 July یا 31 تیر) و من فراموش کردم چیزی در این باره بنویسم

خواننده ی مورد علاقه ی من

Tendril

2006-07-18T17:39:00.000+03:30

پیچک:

بالاخره کوچه رو پیدا کردم رفتم توی کوچه یه خونه ی نیمه کاره با یه در که ضد زنگ بهش زده بودن از باریکه ی کنار در نگاه کردم حسن آقا رو دیدم یکی اومد در رو باز کرد و من رفتم تو شروع به کار کردیم یکی دو ساعتی بود که مشغول کار بودیم که من وقتی می خواستم یکی از سیم ها توی حیاط ببرم برای اولین بار رفتم توی حیاط یدفه متعجب شدم روی دیوار بلند خونه ی روبرویی یه پیچک خیلی بزرگ رشد کرده بود و تمام اون دیواربلند و پهن رو ماله خودش کرده بود.

من جند لحظه مبهوت اون پیچک بودم که حسن آقا اومد. من گفتم:حسن آقا اون پیچک رو می بینید چطور اینقدر بزرگ شده و رشد کرده حسن آقا گفت این گیاه به چیزی کار نداره نه گرما براش مهمه نه سرما فقط دیوار رو می گیره و می پیچه و همین طور میره زمستون و تابستون اثری روش نداره.

گفتم خب به اون دیوار تکیه داده.

گفت حتی اگه دیوار نبود همین طور می رفت تا به دیوارش برسه و بالا بره.

توی دلم گفتم نه اون می خواد به دیوار تکیه کنه.

محبوبم! من هنوزهم حتی بیشتر از قبل مسلمانم.

A glory Love

2006-07-17T23:44:00.000+03:30

سلام

برای به یاد آوردن این جمله بهترین جمله است: "نمی خواهم تو را با کسی حتی خودت قسمت کنم" و تو با گذشتن از سهمت نهایت فداکاریِ یک زن را به من اثبات کردی آن هم در این روزها!

تو از حق بزرگ داشتن یک تکیه گاه گذشتی پرنده بودنم را به من برگرداندی و من دوباره پرنده شدم.

پرنده شدم اما نه برای اینکه پر بکشم از اینجا برم و دیگر بازنگردم پرنده شدم تا بال باز کنم و برای ساختن خانه ی عشقمان از دور دست ترین نقاط از جایی که دست هیچ بشری به آن نرسیده است چیزی با خود بیاورم تا برای همیشه خانه ای داشته باشیم همیشگی.

من و تو ...

چطور می توانم قدردان این فداکاری باشم

محبوبم! تو برای همیشه عشق کوچولوی فلسفه دون من خواهی بود.

Vertigo

2006-07-15T03:44:00.000+03:30

من یه جایی ایستادم که خیلی ها دوست دارند اونجا باشند. نه؟

پس نباید اینجا رو از دست بدم

مطمئنم بعضی ها منتظر یه لغزش کوچیک از من هستند که من رو از اون بالا به پایین بکشند.

چرا؟

اصلاً من متعلق به اینجا هستم ؟

اصلا ًارزش ِ اینجا ایستادن رو دارم؟

دلم می خواد فرار کنم

آره خودم هم باورم نمی شه اما من سخت قاطی کردم

زل میزنم به تلویزیون بدون اینکه تصویر خاصی رو ببینم فقط توی ذهنم تویی

وقتی غذا می خورم (یا جون میلم به غذا نمی بره فقط نگاش می کنم) تو هستی

وقتی کتاب می خونم تو هستی

وقتی آهنگ گوش می کنم تو هستی

وقتی می خوابم تو هستی

وقتی بیدار می شم تو هستی

وفتی توی خیابون از کنار یکی رد می شم که توی دلش می گه این پسر رو ببین چقدر موهاش بلنده! باز تو هستی

وقتی سر جلسه ی کنکور می شینم و شماره سوال ها رو با هم اشتباه می گیرم تو هستی

آخه چه وقت یکی می رسه که این چهار پایه رو بزنه و بندازه؟

محبوبم! نذار این تازه مسلمان کافر بشه!

Fire or Promise

2006-07-06T00:14:00.000+03:30

جادوها!

طلسم ها!

فرشته ها!

شیطان ها!

من اینجام و آماده ی تسخیر شدن!

چشم ها

دست ها

گونه ها

لب ها

آتش را روشن می کنید

و قدم به قدم من را به جلو می رانید

زنجیر را محکم تر می کنید

درصد سکوت در من بالاست

صدای قلبم را می توانی حس کنی

شاید قولی را شکستم

اما ...

من چیزی دارم که همه را به حسادت کردن وامی دارد.

عشق تو

محبوبم! بهشت یا جهنم ، سهل یا دشوار ، سرد یا داغ ، من با توام.

Going to waste

2006-06-20T06:29:00.000+03:30

امیر! غرق در آزمون های متنوع سازمان سنجش و آموزش و پرورش.
این وبلاگ کم کم داره مثل مجله های قدیمی اول و پانزدهم هر ماه به روز می شه و به احتمال بسیار این ساختار طی یک ماه جاری ادامه خواهد داشت با تشکر.

چه لحظه هایی که گذرکرد.
چه پول هایی که خرج شد.
چه کالا هایی که فروخته شد.
چه امتحان هایی که خراب شد.
چه قدر پفک و تخمه و تنقلات که صرف شد.
چه جیغ هایی که زده شد.
چه نقش هایی که روی صورتها کشیده شد.
چه شرکت ها و مغازه هایی که تعطیل شد.
چه اعصاب هایی که خورد شد.
چه ترانه هایی که خوانده شد.
چه قرار های عاشقانه ای که بهم خورد.
و بعد از همه ی این ها چه شد؟
تیم ملی از جام جهانی خذف شد.
بگذریم اینجا جای این حرف ها نیست.

محبوبم باز هم برایم بنویس که نوشته های تو مرا به دنیایی می برد که همچون بهشت ملال و دلزدگی در آن وجود ندارد.

Whisper

2006-06-05T17:38:00.000+03:30

چند روز گذشته؟

و من چه خوب به یاد می آورم

لحظه ای را که در گوشم زمزمه کردی

مغز من! وقتشه که به جزئیات توجه کنی

صدای لطیفی که تا حد امکان سعی می کرد آروم باشه تا هیچکس جز کسی که باید گوش کند چیزی نشنود

نه! جزئیات رو برای خودم نگه می دارم

احساسم؟

قابل توصیف نیست

خوش به حال من که این آهنگِ "هنری هشتمی" (Henry VIII) رو شنیده ام

Greensleeves was all my joy,

Greensleeves was my delight,

Greensleeves was my heart of gold,

And who but Lady Greensleeves.

محبوبم! چه کسی جز تو می تونه این همه ساعت از شبانه روز در وجود من حضور داشته باشه.

War

2006-05-22T15:37:00.000+03:30

تو مغزم جنگه!

کلنل! دشمن تا نزدیک خونه هامون رسیده.

نت های موسیقی دارند زیر پای لشگر تجار نوین له می شن

یک کیلو دو کیلو ۰.۵ کیلو

آهن سرد و دست های من

تو مغزم جنگه!

هیچ وقت فکر نمی کردم برای تمدد اعصاب لازم باشه کنار دریاچه ی Bodom بشینم

موهام داره شبیه بچه های اونجا می شه. بدون اینکه خودم بخوام

بد هم نیست یه گیتارِ سیاه هم هست که منتظرمه

تو مغزم جنگه!

بیا فقط نگاه تو می تونه این جنگ رو صلح کنه.

می دونی - راستش رو بخوای صلح که نمی کنند فقط وقتی که میای محو تو می شن و یادشون می ره داشتن می جنگیدند آروم می شن ساکت می شن.

محبوبم! بذار ... بذار .... هیچ چی فقط می خوام امروز ببینمت.

Here and There

2006-05-17T14:25:00.000+03:30

اینجا و آنجا

صدای موسیقی را پایین می آورم تمام دقت خود را صرف گوش کردن به یک شخصیتِ مجهول الهویه میکنم. چه کلماتی!!

آنجا: موهای بلند و گیتار

اینجا: موهای بلند و گیتار

چرا من اینجام و آنجا نیستم؟

می شود هم زمان از دو راه رفت؟ در این چند راهیِ دنیای امروز.

بر کسی خورده نگیریم این روزگار نمی خواهد کسی را راضی نگه دارد

همین که چیزی که با اشتیاق انتظارش را می کشیدم حالا اینجاست

کسی که برایش می گویم

خوشبختی هم کنار من راه می رود

بوی کنکور می آید اما این بار:

منم. موهای بلندم و گیتارم.

محبوبم! امروز دستهایت را به دستم بده و از من بپرس فقط به تو خواهم گفت.

My Little Philosopher Love

2006-05-11T16:24:00.000+03:30

دختر کوچولوی قشنگ! انگار تمام زیبایی هایی که در دنیا وجود دارد برای یک وجود بی نظیر خلق شده است "انسان" چرا که تنها ما هستیم که قدرت شناخت و درک زیبایی های هستی را داریم و می تونیم به منشا همه این ها برسیم (البته به قول سهراب "قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه ی اشکال")

دختر کوچولوی ناز! من لطافت را حس میکنم هر روز هر لحظه حتی وقتی که جاده افکارم ناهموار است خیال تو باعث تلطیف ذهن من میشود

دختر کوچولوی شیطون! تمام شرارت ها و نا ملایمتی ها به دنیای "به ما چه!" تعلق دارند و من و تو فقط بهشت را می بینیم و به سمتش می رویم جایی که این چیز ها معنایی ندارند "هیچکس در بهشت نمی رنجد"

دختر کوچولوی با احساس! خیلی وقتها دوست دارم به جای من "تو" باشی که احساسم را بیان می کنی چون تو تمام عواطفم را به درستی تعبیر می کنی

دختر کوچولوی معصوم! حقیقتا دوستت دارم تو همیشه می توانی به من اعتماد کنی.

محبوبم! قول من تا ابد پا برجا خواهد بود

Flood یا عیسی و خضر

2006-04-29T15:28:00.000+03:30

موضوع انشاء: خاطره ی یک روز بارانی

من به تنهایی توی یه ساختمان چند طبقه حبس شده بودم یا قرار بود حبس شوم. در حالی که ، در حال انتظار کشیدن بودم باران (یا شاید تگرگ) هم بدون هیچ ترحمی بر این درختان تازه جوانه زده می بارید رعد و برق هایی که می زد تمام ساختمان را می لرزاند یکی از همین رعد و برق ها بود که غیر ازاین که تو رو ترساند مانع از این شد که ما با خیال راحت به حرف زدن ادامه بدیم . گوشی را گذاشتم و دوباره منتظرانه سر جایم نشستم.

یک نفر وارد ساختمان شد با وجود اینکه چتر به دست داشت اما کاملاً خیس شده بود بقیه ی بجه ها هم که اومدند همه لباس های کلفت به تن کرده بودند و حسابی هم خیس شده بودند و باز باران با ترانه و با تمام وجود می بارید یکی از بچه ها صدا زد: "امیر! بیا کنار پنجره و ببین، سیل که شاخ و دم نداره به این می گن سیل!"

این حس که ما چهار نفری توی ساختمانی به این عزمت حبس شدیم من رو آزار می داد تا اینکه بالاخره این باران (یا بارون) تصمیم گرفت استراحتی بکنه یا نفسی تازه کنه. من و یکی از بچه ها هم فرصت رو غنیمت شمردیم و از ساختمان زدیم بیرون و دو نفرِ دیگر رو اونجا جا گذاشتیم وقتی راه من و اون از هم جدا شد من خودم رو در مقابل رودخانه ای پرتلاتم دیدم. این یعنی سیل! از کجا قایق گیر بیارم؟

حرف های تو در مورد اعتماد به نفس رو به خاطر آوردم. من و اعتماد به نفس

به خودم گفتم "مگه من چه چیزی از عیسی یا خضر کم دارم وقتشه که از روی آب رد بشم"

گفتم و روی آب قدم زدم در حالی که این آهنگ توی سرم دور می زد:

Let the world stop turn; Let the sun stop burn

خب دیگه جدول های کنار خیابون هم پوشیده از آب بود و فقط یک لحظه غفلت می تونست من رو به داخل اون سیال حیاتبخش ولی اون روز خشن و خونریز بیاندازه.

راستی!

محبوبم! نمی توانم در بهشت گناه را تعریف کنم.

The way you are OR the way you do

2006-04-25T14:51:00.000+03:30

به شیوه ی تو:

شاید با نوشتن این عنوان می خواستم بنویسم آن طور که تو می نویسی ولی ...همین اولین کلمه شهادت خواهد داد که این نوشته مال من است و به شیوه ی من، چطور می توانم مثل تو بنویسم اصلاً من کجا و تو کجا ؟!

تو برای من جمع همه ی شادی هایی

و من شاید برای تو فقط عذابم و دردسر

نه عشق من!

این ترانه ی سوزناک نا امیدی و جدایی نیست.

این شب ها تا به خیال تو شب بخیر نگویم به خواب نمی روم و صبح ها اولین چیزی که سلام مرا خواهد شنید هم رویایی از توست ، اصلاً این روزها همه ی خیال های این امیر خیالباف تویی ، قصه هایی که اینگونه آغاز می شوند:

کاش می توانستم ...

اما منشا این خیال ها واقعیتی ست ، واقعیتی که ما آن را بوجود آورده ایم و تنها مال من وتوست.

پله پله ، بالا و پایین می رویم حلقه های زنجیری که ما را به هم متصل می کند محکم تر می شود ، ما دنیا ها را در می نوردیم

تا اینکه یک روز زمانی که خورشید اولین پرتو حیاتبخش خود را بر زمین می افکند جایی در دور دست ها در همسایگی بهشت ، در لحظه ی ملاقات سپید و سیاه ، جایی که اشک ها ولبخند ها از بروز احساسات و از بیان ناگفته ها عاجزند ، قلب ها لب به سخن می گشایند و آفریننده ی خود را می ستایند .

من وتو آغاز می کنیم پرواز را ، زندگی را ، نور را ، پاکی مطلق را و دنیای حقیقی و واقع ای خود را،

فقط من وتو

محبوبم امروز بیش از پیش جسارت گفتن از عشق را دارم.

YOU

2006-04-20T14:01:00.000+03:30

با توام!

تو که می دانی

تو که کنارم می نشینی

حرف می زنی

می شنوی

درک می کنی

و احساسی به من می دهی که هرگز قبلاً نداشته ام

تو که نوشته های قبلی ام را خوانده ای

می دانی که من همیشه به تو فکر می کردم

شاید همیشه می دانستم که چنین روزی فرا خواهد رسید

چرا؟

چرا گفتم "دوتایی راه بهشت را پیدا خواهیم کرد"؟

پیش از اینکه ترا بیابم

قلبم می داند که پاسخ این است:

"من تو را همیشه می شناخته ام همیشه جایی در قلبم حضور داشته ای"

و زمانی که تو را در خود صدا زدم

پاسخت را شنیدم

و به یاد آوردم کسی را که یک میلیون سال است به انتظارش نشسته ام

که بود که گفت "چه کسی را؟"؟

تو را و فقط تو را

محبوبم! شاید من دلیلی را یافته ام.

The Bridge

2006-04-13T15:52:00.000+03:30

بر خیابان عمود بود با ارتفاع زیاد ، با پله های فلزیِ آغاز می شد که وقتی بچه ها هوس می کردند قدم های محکم و جانانه ای روی آن بگذارند ، داد وفریاد می کرد. یک مکعب طویل با سقف و نرده هایی که از هر طرف پوشیده از تابلوهای تبلیغاتی بود و شاید فرقی با دیگر هم نوعانش نداشت ،

زیباترین پل هوایی دنیا ، پلی که دیروز من و تو را به هم رساند.

تمام آرزویم که شاید چیزی بیشتر از یک آرزو ست برای بودن است ، ماندن و ...

محبوبم! من هر روز مسلمان تر از دیروزم.

News

2006-03-31T16:59:00.000+03:30

اخبار:

شبکه ی استانی رو نگاه می کردم گزارشگر میکروفون رو گرفت جلوی پیرمرد ، پیرمرد گفت: آقای فرماندارِ ... عزیز. حالا خدا می دونه توی دلش به جای اون چند تا نقطه چه نسبتی به فرماندار داد! البته ما که از دل اون با خبر نیستیم.

داریم می ریم عروسی. یعنی فردا یکی از دوستان نزدیکم ازدواج می کنه( نگاه کن همبازیهای قدیمی رفتند خونه ی بخت و ما هنوز همین جا موندیم)

محبوبم! به گزارش همه سرخ رگها ، سیاه رگها و مویرگهایی که از قلبم می گذرند "دلم برات تنگ شده"

اما چند سطری از آهنگ For My Wedding (برای عروسیم) نوشته ی "Larry John McNally" از آلبوم Inside Job آخرین آلبوم Don Henley (خواننده ی مورد علاقه ی من) برای دوستی که فردا قراره ازدواجش رو جشن بگیره:

Ah, my dark angels we must part

For I’ve made a sanctuary of my heart

For my wedding, I don’t want violins

Or sentimental songs about thick and thin

I want a moment of silence and a moment of prayer

For the love we’ll need to make it in the world out there

To want what we have

To take what we’re given with grace

For these things I pray

On my wedding day

و ترجمه:

آه فرشته های تیره ی من ما باید از هم جدا شویم

چراکه من جایگاه مقدسی از قلبم ساخته ام

برای ازدواجم من ویلن نمی خواهم

یا ترانه ها ی پر احساس درباره غلیظ و رقیق

من لحظه ای برای سکوت می خواهم و لحظه ای برای دعا کردن

برای عشقی که احتیاج داریم در دنیای بیرون بوجود آوریم

برای خواستن چیزی که داریم

و برای نگه داشتن چیزی که به ما اعطا شده است

برای اینها من دعا می کنم

در روز ازدواجم.

Again Happy New Year

2006-03-28T19:54:00.000+03:30

این روزها به هر "که" که می رسم می گویم "سال نو مبارک"

اما هیچ کدام نفر اول نیست و نمی شود

با عرض معذرت از آن "که" ها!

My English Blog

2006-03-23T21:48:00.000+03:30

سلام و سال نو مبارک

خب شاید متوجه تغییری در وبلاگم شده باشید راستش با آغاز سال جدید من تصمیم گرفتم کاری رو که مدتها بود قصد انجامش رو داشتم انجام بدم و اون درست کردن یه وبلاگ کامل بود به زبان انگلیسی. حالا که این رو انجام دادم دیگه باید عنوان این وبلاگ رو تغییر می دادم به خاطر همین از ترجمه ی عنوان قبلی استفاده کردم(لحظه ای برای زیستن که همون ترجمه ی A moment to live هست)

امیدوارم دوستانم به اون وبلاگ هم سر بزنند چون درست کردن اون وبلاگ اصلاْ به این معنی نیست که قرار باشه ترجمه ی چیزهایی که اینجا می نویسم رو اونجا بذارم یا برعکس در ضمن قرار هم نیست که دیگه اینجا مطلب انگلیسی ننویسم در کل باید بگم اون وبلاگ یه وبلاگ متفاوته که مال منه و عنوانش مثل این وبلاگه!

آدرسش فقط دو حرف کمتر از آدرس این وبلاگ داره:http://momentlive.blog.com

بازم سال نوی همتون مبارک و تعطیلات خوش بگذره!