ما کی می خوایم آدم بشیم؟
موضوع خیلی ساده ست. مسخره کردن دیگران یه عادت روزانه ست برای ما .حسادت همیشه جلوی پیشرفتمون رو می گیره باعث می شه همشهری ها و همسایه هامون رو اذیت کنیم. صد ها سال از اختراع تلفن و چیزهایی که پیرامونش پیش اومد می گذره اما ما هنوز تو کشورمون مزاحم تلفنی داریم یکی از سرگرمی های عادی بچه ها خط انداختن روی ماشین های نو است. رکیک ترین حرف هایی که تو عمرت شنیدی رو ممکنه توی یه مدرسه ی ابتدایی بشنوی.و میلیون ها چیز دیگه که خیلی پیش پا افتاده به نظر می رسه ولی بدون اینکه بدونیم صدمه ی زیادی به ما می زنه خلاصه هر چیز تازه ای که وارد جامعه ی ایرانی ما میشه یه فرهنگ بد هم با هاش میاد که یه جورایی بر عکس می شه به جایی که از اون لذت ببریم همدیگه رو با هاش آزار میدیم. نمی دونم دیگه چی بگم فقط می تونم آرزو کنم یه روزی بشه که ما راجع به تمام کار هایی که می کنیم فکر کنیم و ببینیم آیا درسته یا لا اقل هدفمون رو از او کار درک کنیم و با دانایی پیش بریم.
بعدها چیز هایی بیشتری با این مضمون توی وب لاگم می نویسم چون خیلی نگفته باقی مونده
روز و شبتون خوش!
۱ نظر:
این جا ایران است و همه به کار همدیگه کار دارن.
ارسال یک نظر